Пешвои миллат намоди хирадмандию ҳушёрист. Ба баракати хираду ҳушёрии ин роҳбари оқил ҳеҷ неруи ғаразманди дохилию хориҷӣ имкони онро надорад, ки ҷомеаи моро аз масири ҳадафҳои неки созандагию бунёдкорӣ ва ободонии Ватан берун созад ва фазои сулҳу оромӣ ва амниятро дар кишвар халалдор кунад.
Асосгузори сулҳу ваҳдат дар Тоҷикистон инсони хастагинопазир, сабур, таҷаллии андешаҳои амиқи инсонӣ, таблиғгари ахлоқи волои миллӣ, нидодиҳандаи ваҳдату ҳамбастагӣ, пайвандгари собитқадами сиёсат ва маънавиёт аст.
Ў пуштибони неруманди истиқлол, ҳомию нигаҳбони якпорчагии кишвар, сарвари дилсўзу меҳрубони миллат, таъминкунандаи адолати иҷтимоӣ ва дастгири муҳтоҷону афтодагон мебошад.
Худованд Пешвои миллати моро аз ахлоқу маънавияти баланд, ки асоситарин вижагии шахсиятӣ ва хусусиятҳою истеъдодҳои фаровони ў мебошанд, баҳраманд гардондааст.
Сиёсати бузург арсаи баҳамоии инсонҳои бархӯрдор аз қудрати маънавӣ мебошад. Ва дар ин арса ҳамон сиёсатмадоре нуфузу таъсир пайдо мекунад ва мавриди таҳсину эҳтиром мегардад, ки дорои ахлоқу маънавияти баланд бошад. Бисёре аз мардум – чи дар Тоҷикистон ва чи хориҷ аз он – ба Пешвои мо ба ин сабаб бо гармию самимият эҳтиром меварзанд, ки ўро ҳамчун шахсияти беназир, дорои қалби саршор аз муҳаббату меҳрубонӣ нисбат ба ҳамватанон, соҳиби ахлоқу маънавияти намунавӣ, хиради истисноӣ ва иззати баланди инсонӣ мешиносанд.