Сарнавишти кишвар ва ояндаи афроди миллат ба таври мустақим ба ахлоқи роҳбари кишвар вобастагӣ дорад. Эмомалӣ Раҳмон муътақид аст, ки оянда дар сиёсати ҷаҳонӣ мутааллиқ ба ахлоқ аст.
Вай борҳо дар суханрониҳояш таъкид кардааст, ки пешрафти давлат ва тавоноии ҷомеа, пеш аз ҳама, ба ҳифзи арзишҳои олии ахлоқию маънавӣ вобаста мебошад.
Появу бунёди сиёсати Эмомалӣ Раҳмонро эътимод ба мардум ва муҳаббат ба ҳамватанон ташкил медиҳанд. Ин ҷавҳари фалсафаи сиёсӣ ва ҳастаи аслии хидмати фидокоронаи ў ба мардуми кишвар аст.
Эмомалӣ Раҳмон имрўз яке аз он сиёсатмадорони миқёси ҷаҳонӣ аст, ки ҷонибдори омезиши ахлоқу сиёсат буда, бар он аст, ки яке аз омилҳои муассири буҳронҳои сиёсиву иқтисодӣ дар дунё буҳрони маънавӣ аст. Сарвари давлати тоҷикон борҳо дар мавриди таҳлили сабабҳо ва омилҳои сар задани ҷанги нангини ҳамватанӣ дар Тоҷикистон таъкид намудааст, ки решаи низои ҳамватании рухдодаро дар оғози соҳибистиқлолии кишварамон, дар навбати аввал, бояд дар суст шудани пояҳои ахлоқ миёни қисме аз ҷавонон донист.