Дафъатан механдад Ситора.
– Худат мегуфтӣ, ки ҳоло бародарат пули бисёр дорад...
– Хайр?
– Агар ниҳоят зарур медонӣ, пас миён баста, ба шумо ягон мошин тӯҳфа кунад.
– Вай ресторан харидани.
– Ҳай-ҳай, давлаташ калон будааст!
– Аммо ҳимматаш хурд.
– Ин тавр бошад, ташвиши як паллаи хӯрҷини зиндагиро ба гардан гир, кор ёб. Баъд, ана, мебинӣ – Икром ҳам аз даромадаш кам-кам пасандоз мекунад. Худат мегуфтӣ, ки касбат – бухгалтери иқтисоддон, дипломи сурх...
– Ҳа-аъ, дипломи сурх дорам, – даст меафшонад Ситора. – Лекин осон нест дар ин замона кори нағз ёфтан. Як азоби алим.
– Барои чӣ? Дар ҳама ҷо бухгалтер лозим. Рӯзномаҳо саҳифа-саҳифа пури эълон...
– Рост, талабгор бисёр. Аммо маошатро пурсӣ, қариб миннат карда мегӯянд, ки чил сомонӣ, панҷоҳ сомонӣ, зиёдаш, сад сомонӣ... Ба ин маблағ кадом қаҷи кас рост мешавад?
– Ту худат чанд мехоҳӣ?
– Ақалан баробари дусад доллар бошад, ки дипломи сурхи одам ҳайф нашавад.
– Ман ин хел маошро ҳатто дар хоби шабам намебинам. Агарчи дар ихтисос муаллимаи дараҷаи олиам, ба дастам фақат шаст сомонӣ мерасад. Боз шукр мегӯям, ки аҳволамон беҳтар шудааст.
– Куҷояш беҳ? Гӯри торик... Хулоса, то дар ягон созмони байналхалқӣ кор наёбам, ба чил сомониву панҷоҳ сомонӣ қадрамро паст заданӣ нестам.