— Чӣ буд? — гӯшу ҳуш гардид Файзулло.
— Ин додари мо аз Душанбе, — ба таъкид гуфт Боймирзо Шукуров. — Мехоҳад ба ту як дам ҳамсуҳбат бошад.

— Ба ҷону дил, раис. Аммо пагоҳ вақти холӣ надорам. Пагоҳ то нисфи рӯз хоб мекунам. Пас дар ҷои Женя ба кор мебароям, — вай тараддуди тӯяшро мебинад. — Файзулло лаҳзае сукут карда, узромез аз ман пурсид: — Шумо чандрӯза омадед?

— Пасфардо бармегардам, — гуфтам дар ҷавоб.
— Ин тавр бошад, пасфардо соати нӯҳ вомехӯрем. Дар чойхонаи пеши автовокзал...
Ман розӣ шудам.

Файзулло сӯи экскаватор рафт.
Мо ба шаҳр баргашта, аз ҳам ҷудо шудем — Боймирзо Шукуров ба тарафи идорааш тоб хӯрд, ман ба меҳмонхона рафтам. Ҳангоми хайрухуш ӯ дастамро фишурда, бағоят самимона пурсид:
— Фардо чӣ нақша дорӣ?
— Сарбандро диданием, — гуфтам ман.
— Соз! Пагоҳӣ сари роҳ назди ман даро. Шофир бурда мемонад. Ба чашми худат мабинӣ, ки ҳамон хоки сурхро қабат-қабат шибба зада, ба чӣ душворӣ дилу ҷигари неругоҳро бунёд мекунанд, чӣ тавр як сарбанди беқиёс месозанд... Хайр, саҳар ҳатман аз ман хабар гир.

— Ташаккур, раис, шумо ташвиш накашед. Ҳар ҷо-ҳар ҷо истода, гирду атрофро тамошо карда, пиёда рафтан мехоҳам. Бисёр хаста шавам, ягон «БелАЗ»-и раҳгузар мебарад, — гуфтам ман. — Ҳаминаш беҳтар. Охир, ба Норак омада, «БелАЗ» савор нашавӣ, аз паи шикор рафта, ҳатто тир напаронда, ду даст дар бинӣ бозгаштан барин алам мекардагист. Ё нодуруст мегӯям?