— Воқеан... пул дорӣ? — баногоҳ мепурсад Ситора.

Шаҳзода аввал ҳайрон шуда, суоли ӯ ба чӣ маънист, ҳатто нафаҳмида, пас ҷиддан мегӯяд:
— Ҳамин ҳозир? Ба худам?
— Ҳа-а... — ба хоса истиғно мад мекашад Ситора.
— Доштагистам як-ду сомонӣ, — гӯё даступо хӯрда, акнун механдад Шаҳзода.
— Ба ман зиёдтар лозим. Зарур шуд... Агар не, намепурсидам.
— Мақсад — пинҳонӣ аз Икром боз ягон чиз харидан?
— Мабодо шавҳарат... яъне акам фаҳмад, а! Ҳамҷигар ки ҳастем, чӣ тавре мегӯянд, сиррамон пӯшида беҳ.
— Ман ҳеҷ сир надорам.
— Аммо ман дорам. Кам-кам... — абрӯвони зиёда дарозашро боло мекашад Ситора. Ва андомаш якбора ба назар хунук мерасад.
— Лекин ҳай латтапарастӣ! — беозор мегӯяд Шаҳзода.
— Ният ин дафъа латта не, апа. Худо хоҳад, ангуштарӣ!
— Боз аз чӣ хелаш? Кадом рӯз меболидӣ, ки дорам даҳ-дувоздаҳта...
— Э инаш беҳамто. Майдаи гиро, чашмакаш каб-кабуд, банури банур. Як шиносам фурӯҳтанӣ, — дармондааст бечора. Коре кардам, ки оқибат ба ҳафтод сомонӣ розӣ шуд. Арзони хоки сиёҳ... Майда бошад ҳам, тиллои ҷаъфарӣ, а!
— Аҷаб, — даст ба даруни сумкааш мебарад Шаҳзода. — Ҳар чӣ дорам, ана... се панҷсомонӣ.
— Ниятам соф будааст, апа: айнан ҳамин қадар намерасид.