— Фикр мекунам, рафту вай аз ҳоли китобҳояш пурсад, чӣ ҷавоб медодӣ... Балки шарм медоштӣ.

— Аҷаб хазина будааст! — гӯё кадом магасро нишон гирифта, даст меафшонад Ситора. — Аҷаб дафина... Воқеан, чӣ хел фаҳмидӣ, ки ман онҳоро партофтаам?

— Ду-сето ба худам шиносашро чанд рӯз пеш дар дасти бачаи ҳамсоя дида, пурсидам, ки аз куҷо ёфтӣ. Аз ахлотхона, гуфт вай шоду бод. Якта-нимта расмҳояшонро тамошо карда, даҳонаш аз ханда каҷ, варақ-варақ медаронд аҳмақ.

— Хайр акнун, он тарафаш дарзаи китоб, ҳезум барин... Ҷони одам неку! — ин дафъа мӯй меафшонад Ситора.

— Тахмин бист рӯз пештар ман ба ғарами чангзадаи онҳо нохост дар пушти ошхонаат бархӯрда, ба андешаи мабодо партой, мехостам аз назар гузаронам. Гуфтӣ, ки баъд — ҳоло шитоб дорам, апа, хонаи хоҳарам рафтаниам. Боз ҷавобан ба гумони ман мегуфтӣ: фурӯхтан мумкин, аммо ҳаргиз намепартоям... Дуруст?

— Бале, ҳамчунин таъкид кардӣ, ки бояд дар байни онҳо ба ту мақбулаш бошад. Агар ҳаст, гуфтӣ, ман худам мехарам... — нигоҳашро қадре мегурезонад Ситора.

— Пас чаро ақалан хабар надода, зуд ба ахлотхона партофтӣ? Ё ҳеҷ раҳмат наомад ба хел-хел моҷарои ҳаёти одамон, ки шояд дар он китобҳо тасвир шудаанд?

— Лӯндаи гап — харидор наёфтам, апа.

— О ман ба ту гуфта будам-ку...

— Хаёлам, як зани каппа-калон шуда, китобро ба сарат мезанӣ. Хаёлам, ҳазл мекунӣ, ҳатто мазоҳ мегирӣ.