— Тавба! Баъзе мулоҳизаатро шунида, ҳайрон мешавам.

— Чӣ ҷои ҳайрат?

— Наход китоб оварданд гуфта, одам ин қадар дар пӯсти худ нагунҷад! Хонаат ку пурпури китоб.

— Чӣ илоҷ? Инсон, зан аст ё мард, бояд якумр хонад, омӯзад. То метавонад, на танҳо аз зисти мурҷагон, балки аз асрори кайҳон низ ҳатталимкон хабардор бошад. Бинобар ин тӯҳфаи ӯро дар рафи алоҳида ҷой додам. Ба як олам сурур...

— Лекин ман ба китоб қарин нестам. Агарчи худамро маҷбур карда, мавридаш ояд, баъзе устодонро хӯрондаву пӯшонда, ниҳоят донишгоҳро ба дипломи сурх хатм намудаам, ҳоло аз ду варақ бештар хонам, сарамро дард мегирад.

— Чунки хаёлат, албатта, ба кӯчаҳои дигар меравад?

— Нею... — рабти суханашро андак гум мекунад Ситора. — Умуман безорам аз китоб. Азоби бисёр кашида, панҷ сол сабақ омӯхтам... басӣ барзиёд.

— Барои ҳамин баъд аз таъмири манзилат чандин китоби нағзро, ки маълумоти олӣ доштаед, ба илова забони русиро хуб медонистаед, минбаъд кам-кам мутолиа мекунед гуфта, Ратмир ба ҳар дуи шумо монда рафт, бепарво бароварда партофтӣ.

— Аз куҷо донистӣ, апа? — ба гунаҳояш сурхӣ дамида, пас аз лаҳзае сукут мепурсад Ситора.

— Нағз, ки дина вонахӯрданд, — боз механдад Шаҳзода.

— Вохӯрем, чӣ мешуд? — низ маҷбур дандон метобад Ситора.