— Баъд як даҳан хабар надодӣ? — хотираш қадре озурда, гилаомез мегӯяд Ситора.

— Дукаса даратро задем. Аммо садое набаромад аз дарун... — банамак табассум мекунад Шаҳзода.

— Кай?

— Ҳамин дирӯз, шомгоҳ.

— Аз лиқои хешу табори Икром сер шуда, ахир бачаҳоро гирифта, хонаи бародарам рафта будам... Афсӯс, надидамаш.

— Киро? — гӯё нафаҳмида бошад, бардурӯғ мепурсад Шаҳзода.

— Ҳамон мардаки русро... — механдад Ситора.

— Ҳа-а-а, — мад мекашад Шаҳзода. — Ба ту салом гуфт.

— Ташаккур. Зиндагии онҳо, албатта, нағз. Мо барин шабу рӯз мӯҳтоҷи пул нестанд.

— Чаро? Ману акаат бо вай хеле сӯҳбат доштем. Дар сари як пиёла чой гуна-гуна мисолҳо оварда, таъкид мекард, ки ба одамони ҳалол дар Русия низ серупур рӯз гузарондан мушкил аст. Боз ҳамон сарфаву саришта лозим.

— Хайр, ба ту ягон чиз овард? Лекин росташро гӯй, апа...

— Овард. Ё шарт пинҳон кардан?

Ситора суоли ӯро беҷавоб гузошта, ҷиддан мепурсад:

— Хайр, чӣ будааст вай?

— Хаёлат дур наравад, — ҳамчунон ба лабханди ширин мегӯяд Шаҳзода. — Китоб...

— Чӣ-й?! — гӯё мот мешавад Ситора.

— Як китоби оличаноб.

— Хуб ҳиммати баланд доштааст!

— Ҳар чӣ бошад, барои ман беҳтарин тӯҳфа китоб аст.