— Не-ку... — аз пушти тавора бо ҳавои мароқ мегуяд Суҳайло. — Боз чӣ гапи нав баромад?
— Эшони Муқтазоро мешиносӣ, а? Азизи худамон, аслаш аз Даҳбеди Самарқанд. Дар Сафедорон зиндагӣ мекунад...
— Медонам, охир! Эшон бошаду надонем, айб нест? Кӯдак ҳам шунидааст, ки дар ин сангистони мо фақат як одами пешбин ҳаст — ба мақом эшони Муқтазо! Баъд чӣ?
— Дилат тангӣ кард, Суҳайло. Аз афташ, зудтар шунидан мехоҳиву боз забонатро об медиҳӣ. Тарки одат амри муҳол.
— Худат чӣ? Худат ҳам сергап набошӣ, шаф-шаф нагуфта, шафтолу мегуфтӣ. Ман чӣ кор дорам, ки асли вай аз Самарқанди кандманд аст, ё аз Бухорои шариф...
— Хайр, шуд. То метавонӣ, лафзат ба эҳтиром бошад, гарм бошад. Агар не, хапу дам гӯш деҳ. Мӯйсафед дар ҳар сурат эшон ном дорад, — ҳанӯз ҳам дар банди андеша, мулоим мегӯяд Бибирухсора.
Суҳайло яқин ба тавора наздик шудааст, ки овозаш инак бурро ба гӯш мерасад:
— Хуб, ҳақ ба ҷониби ту, Насиҳатбибӣ. Ҳоло фаҳмон, — чӣ ҳодиса? Осмон-ку ба сарамон фурӯ наомадааст. Замин ҳам, ана, дар тираш устувор барин. Ба қавли телевизор, фақат фир мегардад.
— Ман дар чӣ хаёлам, фалак дар чӣ хаёл, — амиқ як оҳ мекашад Бибирухсора. — Замин не, Суҳайло, аслан сари ту фир мегардад. Аз рӯзи азал...
— Ба фикрат, ин сари дар хоки ман дигар кор надорад?
— Боз механдӣ. Лекин дилу ҷигари ман хун...