Аз байн як сол мегузарад. Соли дигар ҳар ду пиёз мекоранд. Пиёзро корида, нағз нигоҳубин мекунад. Ҳосил хуб мешавад. Ин дафъа хирс пешдастӣ карда мегӯяд:

– Шарт ҳамон шарт аст. Вале соли гузашта ту аввал савол дода будӣ, имсол ман аввал савол медиҳам.

Шағол мегӯяд:

– Майлаш, ман розӣ.

Хирс мегӯяд:

– Сар-сари сарашро мегирӣ ё бех-бехи беҳашро?

Шағол мегӯяд:

– Бех-бехи беҳашро.

Хирс мегӯяд:

– Хайр, ман сар-сари сарашро.

Шағол бехи пиёзро ҷамъ карда ҳосили фаровон мегираду хирси бечора ҳеҷ чиз намегирад. Аз байн боз як сол мегузарад. Ҳар ду имсол карам мекоранд. Меҳнат мекунанд, карам мепазад. Боз ба сари ҳосил меоянд. Шағол мегӯяд:

– Имсол навбати савол аз ман аст.

Хирс ҷавоб мегӯяд:

– Майлаш, ман розӣ.

Шағол мегӯяд:

– Сар-сари сарашро мегирӣ, бех-бехи беҳашро?

Хирс мебинад, ки сари карам калон-калон зуд ҷавоб медиҳад:

– Сар-сари сарашро мегирам.

Хирс шод мешавад, ки шартро бурд. Ҳосили карамро ҷамъ карда ба анбораш мебарад.