ТАҚСИМОТИ ХИРС ВА ШАҒОЛ

Дар як замоне, дар як маконе як хирсу як шағол зиндагӣ мекарданд. Рӯзе аз рӯзҳо ҳар ду машварат карда, деҳқонӣ мекунанд. Як замини серҳосилро ёфта, судгор карда гандум мекоранд. Пас аз пухтани гандум ҳосилро ҷамъ мекунанд. Шағол мехоҳад, ки бо хирс шарт карда, ӯро фиреб дода, ба ҳосил соҳиб шавад. Шағол ба хирс мегӯяд:
— Биё, шартбозӣ мекунем.
Хирс ҳам розӣ мешавад.
Шағол мегӯяд:
— Агар касе шартро барад, ҳосил аз вай.
Хирс ҷавоб медиҳад:
— Майлаш.
Шағол мегӯяд:
— Шарт ҳамин, ки ту сар-сари сарашро мегирӣ, ё бех-бехи бехашро.
Хирс ҷавоб медиҳад:
— Ман бех-бехи бехашро мегирам.
Шағол мегӯяд:
— Майлаш, ман сар-сари сарашро мегирам.
Шағол саракҳои гандумро кӯфта, гандуми зиёдро гирифта ба анбор мекашонад. Хирси бечора решаҳои бехи гандумро ҷамъ карда мекубад, ки чизе нест.