Соли дигар боз кишт мекунанд. Ин дафъа сабзӣ мекоранд. Об медиҳанд, алафашро тоза мекунанд, меҳнати зиёд сарф мешавад. Боз ба сари замини кишт меоянд. Хирс мегӯяд:
— Ин дафъа пурсиш навбати ман.
Шағол мегӯяд:
— Марҳамат.
Хирс мепурсад:
— Сар-сари сарашро мегирӣ, бех-бехи бехашро?
Шағоли зирак мегӯяд:
— Бех-бехи бехашро мегирам.
Хирс мегӯяд:
— Майлаш, ман сар-сари сарашро мегирам.

Ҳар ду ҳосилро ҷамъ мекунанд. Шағол сабзии зиёд мегираду хирс алафи зиёд. Соли дигар лаблабу мекоранд. Меҳнат мекунанд. Боз ҳосил хуб мешавад.
Ин дафъа Шағол мегӯяд:
— Сар-сари сарашро мегирӣ, бех-бехи бехашро?
Хирс мегӯяд:
— Бех-бехи бехашро.
Шағол мегӯяд:
— Майлаш, ман сар-сари сарашро мегирам.

Чанд сол аҳвол ҳамин буд. Ҳар ду дӯсти хуб шуданд. Баъд тасмим гирифтанд, ки минбаъд як ҷо кор карда, кишт намуда, ҳосилро баробар тақсим мекунанд.