Ошиқи ту ҳастам. Шабҳо хобам намебарад. Ҳоло Худо ин лаҳзаро фароҳам овард. Бо ман бош, нозанинам. Бале, шавҳарат ба ман ҳазор тангаи тилло дода буд, ба ту он ҳазор тангаи тиллои амонатро медиҳам ва боз ҳазор тангаи дигар илова мекунам, ту дигар аз ман шав. Вай шавҳари фартуту нобиноро чӣ кор мекунӣ?

Мулло ин гапҳоро гуфта, ба зани заргар наздик шуда, хост ӯро ба канораш кашаду бӯса ситонад, вале зан муллоро тела дода, бо асабоният ҷавоб дод:

— Эй номахрами кӯрнамак. Ин чӣ номаъқулӣ. Ҳанӯз шавҳари ман зинда. Маро нону намаку муҳаббати ӯ то ин дам овард. Ту аз ҳамин саллаву каллаи худ шарм намедорӣ? Сад лаънат бар туву бар ақлу идрокат!

Зан ин гапҳоро гуфту бо асабоният аз хона баромада рафт. Мулло ин аҳволро дида, асабонӣ шуду бо нафрату ҳақорат ба пушти зан гуфт:

— Ту зани аҳмақӣ, нодону гӯлу гумроҳӣ. Дафъ шав аз назди ман! Шавҳари ту ба ман ҳеҷ чизе надодааст.

Зан ночор ба хона баргашту бо чеҳраи ғамгин бо як ҷумла ба шавҳараш гуфт:

— Мулло мегӯяд, ки шавҳарат ба ман чизе надодааст.

Бечора заргар бемадор дар рӯи бистар хоб буд. Наметавонист, ки аз ҷой хезаду рафта бо мулло даст ба гиребон шаваду ҳазор тангаи тиллояшро гирад. Ночор ба занаш гуфт: