Барзу ба кӯча мебарояду бо паҳлавоne рӯ ба рӯ мешавад. Ин ҳамон Завора буд. Барзуро дида талхааш мекафад. Барзу ӯро ба ду дасташ ба боло бардошта, бо ғазаб мепурсад:
— Рустам дар куҷост?!
Завора посух медиҳад:
— Дар кӯҳи Ғурон.
Ба замин мегузораду мегӯяд:
— Рав, зуд Рустамро гирифта биё. Ба майдон мебароем.

Завора аз тарс аспро давонда меравад.
Модараш дар дил мегӯяд, хокам бехт, тамом. Зора мекунад:
— Писарам, биё, равем. Вай ҷаҳонпаҳлавон аст. Ту ҷавонӣ накун.

Барзу бо ғурур ва виқори ҷавонӣ ба модараш мегӯяд:
— Модари бузургвор, Яздон мададгор аст. Гурехта рафтан номардӣ аст. Вай маро бо гӯштину ҷанг нагирифт, балки гурзи худам дар гарданам зад. Баъд маро асир гирифт. Паҳлавонӣ ин тавр намешавад. Тарсида гурехтан номардӣ аст. Ман бояд вайро дида, гӯштин гирифта, мағлуб карда, баъд биравам.

Барзу ба охирин пули модар аз Баҳроми карбосфурӯш хайма харида, дар як дашти сарсабз хайма зад. Дар як дам Рустам бо чил тан паҳлавонаш пайдо шуд ва Барзуро дида, аз дил гузаронд: «нагурехт, ҷавонмард аст». Рустам ба Барзу рӯ оварда мегӯяд:
— Ту, воқеан, ҷавонмардӣ, лекин ман ҳоло чил рӯз бояд паҳлавонони худро машқ диҳам. Ман бо