Баҳром мегӯяд, ки ин дарвеши тиллодорро худо ба ман расонд. Ба дарвеш мегӯяд:
– Хуб-хуб, пайдо мекунам.

Зуд дарвешро ба хонааш мебарад. Дарвеш чанд рӯз дар хонаи Баҳром мемонад. Маҳноз – хоҳари Баҳром низ чанд рӯз роҳбалади дарвеш мешавад.
Дарвеш хоҳари Баҳромро ба мушоҳида мегирад, ки духтари меҳрубоне аст. Вайро ба наздаш даъват карда, дарвеш набуданашро мефаҳмонад.
Ҳар ду дӯст мешаванд. Аз ин тариқ хоҳари Баҳром ҳам мефаҳмад, ки ин дарвеш зан будааст.
Ҳар шаб Шаҳноз ва Маҳноз аз ҳар сӯ гап мезананд. Аз суҳбатҳо Шаҳноз мефаҳмад, ки Маҳноз ба зиндон хӯрок мебарад. Инро фаҳмида, дили духтарро ба даст даровардан мехоҳад. Чашми Шаҳноз ба ангуштарини хоҳари Баҳром меафтад.
Мебинад, ки нигин надорад. Ангуштарини худашро ба вай медиҳад. Ҳарчанд Маҳноз намехоҳад, вале Шаҳноз ангуштарро ба вай тақдим мекунад. Ин корро бо ҳадаф анҷом медиҳад. Ба таври худ гумон мекунад, ки дар байни зиндониён чашми писараш ба ин ангуштарӣ афтаду шиносад, ки модараш дар ҷӯстораш аст.

Шаҳноз намедонист, ки Маҳноз ошпази писари ӯст. Маҳноз ба мисли ҳар рӯз боз ба Барзу хӯрок бурду аз васати панҷараи оҳанин ба вай дастархонро дароз кард. Барзуи дасту по занҷирбанд хӯрокро гирифтанӣ шуда, наздик омаду чашмаш ба ангуштарӣ афтод. Гаштаву баргашта ба он нигоҳ кард. Маҳноз ин рафтори Барзуро дида пурсид: