Мурғи тиллоранг базми онҳоро тамошо мекунад. Дида мафтунаш мешавад. Духтарон суруд мехонданду рақс мекарданд. Золизард ҳам чашм ба шоҳдухтар дӯхта ба майдон баромад. Чунон чарх зада рақсид, ки ҳамаро мафтун кард. Инро дида духтари шоҳи Кобул ҳам аз ҷой бархост. Ҳар ду рақсиданду хандиданд. Духтар оҳиста ба Золизард гуфт:

– Ними шаб дар назди тирезаи рости арк интизорат мешавам.

Золизард ба назди тирезаи рости арк рафт. Шаб маҳтоб буд. Ба тирезаи арк нигарист. Аз болои арк духтар Золизардро дид. Гесӯи дарозашро ба поён кашол карду гуфт:

– Эй ҷавон, аз гесӯям қапида ба боло баро.

Золизард механдаду мегӯяд:

– Не, ман намехоҳам, ки гесӯи ту озор ёбад.

Золизард, ки кӯҳгарди моҳир буд, ба девор часпида дар як дам ба назди духтар баромад. Имшаб ҳар ду аз ишқу ошиқӣ гап заданду машварат карданд. Ҳанӯз офтоб теғ накашида, Золизард аз кохи духтар фуромаду шодон ба кишвараш Эронзамин рафт. Рӯзи дигар дар канори падар буд. Падар пурсид:

– Сафар хуб гузашт?

Золизард ҷавоб дод:

– Ҳеле хуб буд.

Падару писар суҳбати зебое доштанд. Дар охир писар бо ҷасорат ба падар гуфт:

– Ман ошиқи духтари шоҳи Кобул. Метавонед ба хостгорӣ биравед.

Байни Сом ва шоҳи Кобул чандин бор му-