Симрғ пайдо шуд. Писарак бодвор давида, чаҳида худро ба қуллаи кӯҳ, ба назди вай расонд. Саршаро ба сари синаи симурғ гузошта хоб кард. Симурғ бо болҳояш писаракро навозиш намуд. Сом ин ҳолатро дида, дар ҳайрат монд. Писарак мӯи сап-сафед дошт. Як оҳ кашиду ба вазираш гуфт:
– Вазир, ин бача ба писари ман монанд аст.
Вазир бо диққат нигоҳ карду ҷавоб дод:
– Бале, шоҳам. Монанд аст.
Симурғ парандае буд, ки забони тамоми чарандаҳо, парандаҳо, газандаҳо, хазандаҳо, рӯяндаҳо ва ҳатто одамизодро медонист. Бо ин писарак ба забони одамӣ гап мезад. Сом ҳар рӯз ба домани он кӯҳ омада, оҳиста-оҳиста бо симурғ ошно шуду ба вай асли воқеаро гуфт. Симурғ ҳақиқатро фаҳмиду ба Сом раҳм кард ва розӣ шуд, ки писаракро ба падараш диҳад. Гуфт:
– Ин бача бисёр зираку паҳлавони беҳамтост, ӯро эҳтиёт кунед. Номашро ман Золизард мондам.
Сом гуфт:
– Хуб аст. Ҳар номе, ки гузоштед, хеле нек аст.
Симурғ ба болои кӯҳ баромад. Ба Золизард гуфт:
– Бачам, Золизард. Ба гапи ман гӯш кун. Ман паранда ҳастам. Фарзандони ман паррончак шуданду рафтанд. Ту одамизод ҳастӣ. Падари ту подшоҳи олам Соми паҳлавон аст. Ту бояд ба назди вай баргардӣ.
Золизард ҳайрон шуду ба чашмаш ашк пайдо гашт: