Ҷамъ шуданд. Қозӣ дар назди ҳама аз дарахт пурсид:
– Эй дарахт, рост бигӯ, Зирак рост мегӯяд, ки ҳамёни тиллоро Мирак аз таги хоки ту гирифта рафт.

Аз даруни ковокии дарахт садо мебарояд:
– Бале, рост мегӯяд, ман шоҳид ҳастам.

Ҳамаи ҳозирин аз шунидани овоз дар ҳайрат монданд. Қозӣ фаҳмид, ки ин ҷо найранге аст.
Ҳатман дар миёни дарахт касе ҳаст. Зуд фармон дод, ки ҳезуми хушк биҷӯранду дарахтро оташ зананд. Оташ заданд. Дуди дарахт ба осмон печид.
Пирамард низ андаке таҳаммул карду дигар натавонист. Аз дарди ҷон ба доду фиғон омаду гуфт:
– Маро наҷот диҳед!

Қозӣ супориш дод, ки ӯро аз ковокии дарахт берун оранд. Пирамард бо бадани нимсӯхта ба берун баромад. Қозӣ ҳақиқатро аз вай пурсон шуд. Пирамард ночораш росташро гуфту мурд.
Қозӣ ҳам ҳақиқатро ба мардум расонид. Мираки софдил ҳамёни тиллоро гирифта ба муроду мақсадаш расид. Зирак бошад дар байни мардум шармандаву расво шуд.