Савдогар ба дӯсташ як нигоҳе карду бо табассум ҷавоб дод:
– Бале, муш ошиқи оҳан аст. Оҳан барои муш хӯроки хушмазза аст.

Дӯсташ ба ин гуфтаи савдогар бовар карду вайро ба хона даъват кард, то меҳмондорӣ кунад. Ба занаш гуфт, ки зуд дастархон биёр.

Савдогар гуфт:
– Не, имрӯз вақт надорам. Рӯзи дигар ҳатман меоям.

Савдогар рафт. Дид, ки дар кӯча писараки хурди дӯсташ бо бачаҳо бозӣ мекунад. Оҳиста писаракро дуздид ва бурда дар хонааш маҳкам кард. Имшаб дӯсташу занашу хешу табораш тамоми ҷоро кофтанд, вале писаракро пайдо карда натавонистанд. Ҳайрон монданд. Рӯзи дигар савдогар ба хонаи дӯсташ барои меҳмонӣ омад. Дид, ки дӯсташ парешону ғамгин аз чашмонаш ашк мерезад. Савдогар мепурсад:
– Чӣ гап? Ин қадар парешонхотирӣ.

Дӯсташ ашки чашмонашро пок карда, ҷавоб медиҳад:
– Аз дирӯз писаркам нест. Тамоми деҳаҳои поёну болоро кофтем, нест. Намедонам, ба вай чӣ шуд?

Савдогар ӯро тасалло доду гуфт:
– Афсӯс. Пас он, ки ман дидам, кӯдаки ту будаст.

– Дар куҷо, кадом кӯдак? – бо ҳаяҷон мепурсад дӯсташ.