Подшоҳ ҳанӯз саломро алейк нагирифта ба духтар нигоҳ карду шинохт, ки духтараш. Аз ҳуш рафт. Об оварда, ба рӯи падараш заду сари падарро ба рӯи зону гирифта, бо остинаш шамол дод. Подшоҳ ба ҳуш омад.
– Ту кистӣ?
– Падарҷон, ман Хайрӣ.
– Ин ҷавон кист?
– Ҳамон аспбони шумо, Наим.

Подшоҳ, ки пиру дилшикаста буд, дунёи торикаш чароғон гашту шод гардид. Наберааш давида омада ба гардани бобояш часпид. Подшоҳ духтарашу домодасро тӯй карда, мардумро чил шабу чил рӯз ош дод. Баъд духтари доноашро ба ҷои худ подшоҳ карда гуфт: «Бале, духтарам, ҳамон зоғ дуруст гуфта будааст, ки «Мардро мард мекардагӣ зан аст, мардро номард мекардагӣ зан ҳам аст».

Ана, инҳо ба муроду мақсадашон расиданд, Худоё, мову шумо ҳам бирасем.