Ҳам аз гурба халос хӯрда, ба сӯрохи худ даромад. Шикорчӣ ҳам омада дид, ки торҳои ресмони домаш бурида аст. Инро дида ангушти ҳайрат газиду домашро гирифта, ноумед рафт.

Аз байн чанд вақт гузашту муш оҳиста аз сӯрохаш сар берун баровард. Гурбаро дида тарсид. Вале гурба пурсид:
– Эй муш, ба ту чӣ шуд? Чаро аз ман мегурезӣ? Мо дӯсти вафодор шудем. Ман намедонам некиҳои туро чӣ хел адо кунам.

Муши зирак аз дари сӯрохи худ берун набаромада гуфт:
– Ман дигар бо касе сӯҳбат кардан намехоҳам.

Гурба гуфт:
– Дӯстиро ҳурмат кун. Касе, ки дӯстии зиёд дорад, мушкилаш зуд осон мешавад. Касе, ки дӯсти кам дорад, кораш бебарор аст. Охир, ту маро аз марг наҷот додӣ. Ман аз ту як умр миннатдорам. Ман барои ту эҳсони зиёд бояд кунам.

Ҳарчанд гурба суханҳои зебои зиёд гуфт, вале муш ба гуфтаҳои ӯ гӯш накард. Гурба савгандҳо кард, ки дӯстии мо абадӣ мемонад. Аммо муш напазируфту гуфт:
– Гӯш кун, гурба. Медонӣ, ки гурбаҳо аз рӯзи пайдоиши ҳаёт душмани мушҳо ҳастанд. Худат бо хирад таҳлил кун, агар ҳар замоне ки ин дӯстӣ муваққатӣ бошад, он пойдор нест. Дар натиҷаи рӯ ба рӯ омаданҳо аз байн меравад. Ҳатто дӯстию душманиро ба зоҳир бунёд созанд, он ҳам устувор нест. Барои ҳамин, беҳтар он аст, ки ҳар кас бо ҳамҷинси худ дӯстӣ кунад.

Шикорчӣ, ки каме дуртар аз паси санге ин