Сардори девҳо ба назди Кокулзарӣ омаду гуфт:
– Эй ҷавон, мо то ҳол чунин овози дилнишинро нашунида будем. Гӯй, ки барои ин садои худодод мо чӣ хизмате кунем.

Кокулзарӣ гуфт:
– Шунидам, ки шумо қасре сохта метавонед, ки дар он ҷо сарояндагӣ кунӣ, мардум мафтун мешаванд.

Деви сафед фармон дод. Ҳама ба шаҳри Кокулзарӣ омада як қасре сохтанд, ки беназир аст. Барои овозхонӣ саҳнаҳои ҷолиб дорад. Созҳои гуногун ба суруд ҳамоҳанг мешаванд.

Мардум қасри зеборо дида ба тамошояш омаданд. Кокулзарӣ аввал аз ҷилдег ба мардум зиёфат дод. Баъд аз тамошои қаср мардумро ба саҳна даъват карда, худ суруд хонд. Кокулзарӣ месароиду мардум шод мешуданд.

Золак ҳам ба қаср омада, диду сахт асабонӣ шуд. Агар Кокулзариро нобуд накунад, занҳои подшоҳ ӯро мекушанд. Худ ба худ гуфт, ки ин дафъа вайро ба овардани Гуликаҳқаҳ мефиристам. Дигар барнамегардад. Ба назди Кокулзарӣ омаду гуфт:

– Писарам, дидӣ, ман ғамхори ту ҳастам. Акнун ба ин қасру ба ин давлату савлат ба ту як духтар даркор аст, ки зани ту шавад. Ман медонам дар ҷаҳон духтаре ҳаст, чунон хушрӯй, ки агар хандад аз даҳонаш гул мерезад. Номи вай Гуликаҳқаҳ аст.

Кокулзарӣ ин гапро шунида мафтун шуду пурсид:
– Вай дар куҷост?