Чил дев омад. Фармон дод, ки ин ҷилдегро бо Кокулзарӣ ба хонааш расонанд. Девҳо дар як дам гуфти пирамардро иҷро карданд.

Кокулзарӣ дегҳоро ба як гӯшаи бозори калон гузошту барои санҷиш ба деги калон чанд моҳӣ андохт. Дар як дам дар ҷилдег чил хел хӯрок омода шуд. Хӯрокро мефурӯхт, ба камбағалон муфт медод, вале ҳеҷ тамом намешуд.

Кампири Золак шунид, ки Кокулзарӣ ҷилдегро овардааст. Ба дидани ҷилдег омаду диду асабонӣ шуд. Чунки то ба имрӯз касе, ки барои ҷилдег мерафт барнамегашт. Золак ба назди Кокулзарӣ омаду гуфт:

– Ана, дидӣ, гапи ман рост будааст? Акнун барои ин дег як қасри тиллоӣ лозим аст. Ин қасрро фақат девҳо сохта метавонанд. Дар даруни он қаср ҳама чиз ҳаст, барои овози хуши ту созҳо ҳаст, ки баробари сароидани ту, онҳо ҳамоҳанг мешаванд.

Аз ҳамоҳанг шудани созҳо хушаш омад. Кокулзарӣ пурсид:

– Ин девҳо дар куҷоянд?

Золак гуфт:

– Дар кишвари Мочин.

Кокулзарӣ боз ба сафар баромад. Пурсида-пурсида-пурсида ба кишвари Мочин расид. Аз дарвоза даромаду пурсид:

– Макони девҳо дар куҷост?

Барояш нишон доданд. Дар байни ду кӯҳ будааст. Ба макони девҳо расида, суруде хонд. Акси садояш ба кӯҳҳо бархӯрда, хеле таъсирбахш шуд. Девҳо чунин суруди форамро нашунида буданд.