Золак ба бозор ба назди Кокулзарӣ меояду моҳӣ мехараду аз паи нобуд кардани вай мешавад. Дар дил мегӯяд, ки ӯро ба ҷилдег мефиристам. Барои оварданаш мераваду барнамегардад. Ба Кокулзарӣ мегӯяд:
— Эй писар, кош, барои пухтани ин моҳиҳо ҷилдег медоштӣ.

Кокулзарӣ мепурсад:
— Бибиҷон, вай чӣ гуна дег аст?
— Нашунидӣ?
— Не.
— Агар ҷилдегро дошта бошӣ, ба даруни якташ чанд моҳӣ андозӣ, дафъатан дар ҷилташ, ҷил хел хӯроки лазиз омода мешаваду ҳеҷ тамом намешавад.

Ҷавонро аз ин гап хушаш омад. Бегоҳӣ ба пеши моҳигир омада гуфт, ки ман ба ҷилдег меравам. Аз моҳигир дуо гирифту баромада рафт. Кокулзарӣ сурудхонон хеле роҳ рафт. Рафт-рафт-рафту аз дашту биёбону ҷангалу дара гузашта, ба боғе расид. Дар назди дарвоза пирамардеро дид. Барояш салом доду бо садои дилнишин суруде хонд. Пирамард ин садои дилнишинро шунида гуфт:
— Худи худаш. Худоро шукр, ки омадӣ. Садҳо одамон барои гирифтани ҷилдег меомаданду мерафтанд. Вале ин дег бояд ба каси хушсадо дода шавад. Аз азал пири мо гуфта буд, ки ин насиби ҷавони Кокулзарии хушовоз аст. Мо солҳо интизори ту будем.

Пирамард ба сӯи хуршед нигоҳ карда, ду дастонашро ба боло бурда, садо кард. Дар як лаҳза