Муш рафт назди нонвой ва гуфт:
– Нонвой бобо, ба ман нон бидеҳ, нонро ба қассоб диҳам, қассоб ба ман гӯшт диҳад, гӯштро ба кӯҳкан диҳам, кӯҳкан ба ман ангишт диҳад, ангиштро ба оҳангар диҳам, оҳангар ба ман сӯзан диҳад, сӯзанро ба кафшдӯз диҳам, кафшдӯз думамро дӯзад.

Нонвой гуфт:
– Эй гурбаяки алояку балояки думбурида. Худо туро ба ман аз куҷо расонд, ки омадӣ давида. Зуд биё ба анбори мани рангпарида. Мушҳо ғаллаи маро тамом карданд аз ҳар тараф ҷаҳида. Онҳоро бихӯру нобуд кун, ки ман бароят нон диҳам пазида.

Гурба ба анбори нонвой даромада, поида, хамида, ҷаҳида, парида ҳамаи мушҳоро нобуд кард. Нонвой ба муш нон дод. Муш нонро ба қассоб дод, қассоб ба вай гӯшт дод, гӯштро ба кӯҳкан дод, кӯҳкан ба вай ангишт дод, ангиштро ба оҳангар дод, оҳангар ба вай сӯзан дод, сӯзанро ба кафшдӯз дод, кафшдӯз думи гурбаро дӯхт.

Гурба хушҳол шуд. Пас аз ин савганд хӯрд, ки дигар дуздӣ намекунаду бо меҳнати ҳалол ризку рӯзиашро ёфта, зиндагӣ мекунад.