РУБОҲ ВА АСП

Буд-набуд деҳқоне буд. Вай аспи бовафое дошт. Бо гузашти рӯзҳову солҳо асп пир шуду аз кор монд. Деҳқон дигар ба асп хӯрок надоду гуфт:

— Ту, асп, дигар аз ӯҳдаи кор намебароӣ, вале агар ту зӯриатро нишон диҳӣ ва ягон шерро кашола карда биёрӣ, ман туро ба хонаам роҳ медиҳам. Ҳоло аз хонаи ман гум шав.

Асп ғамгин шуду ба ҷангал рафт, то ки барои худ паноҳгоҳе ёбад, ногаҳ бо рӯбоҳе дучор омад. Рӯбоҳ ба асп гуфт:

— Ту чаро ғамгин ҳастию дар ҷангал танҳо мегардӣ?

— Эҳ напурс, — гуфт асп, — хасисӣ ва вафодорӣ ҳеҷ гоҳ бо ҳам мувофиқ намеомадааст! Хӯҷаинам хизмати чандинсолаи вафодоронаи маро фаромӯш кард. Маро, ки акнун замин шудгор карда наметавонам, аз хонааш пеш кард.

— Ва ту ягон илоҷ надорӣ? — пурсид рӯбоҳ.