Ва сурат сафар кардан мумкин аст? Ҳаргиз не, бо чунин вазъу сурат зоҳир шудан ба чашми бегонагон шармовар аст. Чаро дар ин маврид ба хурӯс муроҷиат накунам? Боре аз ӯ бояд ҷомаашро ба орият бигирам ва мутмаинам, ки ӯ ҷомаи худро аз ман дареғ нахоҳад дошт».

Товус бо ҳамин умед ва андеша ба хурӯс муроҷиат кард ва бомдоди дигар бозгашти худро ба ӯ ваъда дод. Хурӯс фикр кард ва гуфт:

— Агар ту бомдоди фардо мувофиқи ваъдаи худ пас наомадӣ, ман чӣ хоҳам кард?

Товус ҷавоб дод:

— Агар ман фардо бомдод наёмадам, дар он сурат маро фарёд кун ва чеғ зан, ба садои ту ҳатман меоям. Агар бомдод наёмадам, ту пешин фарёд кун, пешин меоям. Ва дар ҳоле ки пешин ҳам пайдо нашудам, шом фарёд кун, шом албатта меоям.

Хурӯс ба суханони товус бовар кард ва ҷомаи зебои худро аз бар кашида, ба товус доду худ парҳои товусро дар бар намуд. Дар ҷомаи рангоранги хурӯс товус ба зеботарин паранда табдил ёфт ва сипас бо ниҳояти масрурӣ ва мағрурии беҳад ҷониби сарзамини дурдасте роҳ пеш гирифт.

Рӯз рафту шаб фаро расид. Хурӯс ҳамчунон товусро интизор мекашид. Аммо аз товус асаре набуд. Ташвишу нооромии хурӯс бештар шуда мерафт. Ва ахиран аз ташвишу парешонӣ натавонист худдорӣ кунад, ба фарёд задан шурӯъ намуд: ку-ку-ку-ку...у...! Ку-ку-ку-ку...у...у...у! Бомдод фарёд заду фарёд зад, аммо аз товус дараке нашуд. Хурӯс аз ваъдахилофии товус افسурдаю ғамгин гашт. Ӯ интизор кашид, ки чӣ вақт пешин мешавад. Пешин ҳам фаро расид. Хурӯс боз фарёд зад: ку-ку-ку-ку...у...! Ку-ку-ку-ку...у...у...у! Аммо боз аз товус дарак нашуд. Ӯ маҷбур шуд, ки шомро интизор шавад. Шом ҳам фаро расид. Хурӯс боз ба фарёд задан шурӯъ кард. Вале ин дафъа ҳам аз товус дараке нашуд.