ДАР БОРАИ ҲАЙВОНОТ, ПАРАНДАҲО ВА ХАЗАНДАГОН

Хурӯси мағрур ва товуси ваъдахилоф

Дар замонҳои дур хурӯс ва товус дар ҳамсоягӣ зиндагӣ доштанд. Хурӯс бениҳоят зебо ва ороста буд. Ба парҳои тиллоранги вай, ки дар шуои офтоб медурахшиданд, парандагон ҳасад мебурданд. Онҳо болои дарахтон нишаста, шукӯҳангез чиг-чиг мекарданд ва ба худ мегуфтанд: «Чаро мо ба мисли ҷомаи зебои хурӯс ҷома надорем?» Хурӯс бошад дар назди дигар парандагон худнамоӣ мекард ва ҳеҷ кадоме аз онҳоро бо сидқ намеписандид. Бо синаи кашида ва мағрурии тамом гаштугузор менамуд ва ба донаҳо бовиқор минқор мезад.

Хурӯси мағруру худнамо танҳо бо товус дӯстӣ дошт ва шояд ин аз сабабе буд, ки товус дар он вақтҳо ҷомаи оддитару фақиронатар аз ҷомаи хурӯс дошт ва ё ба хотире, ки онҳо бо ҳам ҳамсояҳои наздик буданд.

Рӯзе товус хост, ки барои сайругашт ва тамошо ба сарзамини дурдасте сафар намояд. Аммо ӯ афсӯс мехӯрд, ки барои рафтан ба чунин сафар ҷомаш аз ҳад зиёд оддӣ ва фақирона аст. Аз ин рӯ, вай бо ҳасад ба хурӯс менигарист ва худ ба худ фикр карда мегуфт: «Чӣ қадар хушбахт мебудам агар ҷомаи зебое ба мисли ҷомаи хурӯс дар худ медоштам! Ман чӣ дорам? Ба ҷуз парҳои риққатангез чизи дигаре надорам! Оё дар сарзаминҳои бегона бо чунин вазъ