Ки писари савдогар воқеаи шудагиро рафта ба шавҳараш мегӯяд. Пешдастӣ кардани шуда, гиребонашро даронду мӯйи сарашро бетартиб карда, шавҳарашро ҷеғ зада гуфт, ки хизматгорашон ба ӯ дарафтод, даст ба зӯрӣ бурдани шуд, аз дасти вай ба зӯр халос хӯрд.

Хӯҷаин ба ғазаб омада дар фикри ҷазо шуд. Оне, ки хиёнати азим мекунад, бояд ба ҷазои азим гирифтор шавад. Вай хеле фикр карду ба нонвойҳо гуфт, ки саҳарӣ аввалин касеро, ки ба нонвойхона медарояд, гиранду ба танӯри тафсон партоянд. Баъд ба писари савдогар фармуд, ки саҳари барвақт, ҳанӯз чашми рӯз накафида, пеши фалон ордфурӯш рафта орд биёрад.

— Аз чанд тӯйхона нон фармуданд, орд бисёр даркор, як дам дер накарда, саҳари барвақт ордро расон! — гуфт.

Хӯҷаин шабона ба занаш, ки «ин чӣ бало буд, ки ба сари ман омад, саҳл ҳушёрӣ намекардам, шармандаи олам мешудам. Шумо ҳам ё маро мекушед, кушед ҳам ҳақ доштед, ё ба рӯям туф карда, як лагад зада, бароварда, пеш мекардед» гӯён оби дида мерехт, гуфт, ки:

— Ором шав ва шукр кун, ки ин воқеаро касе надидааст, медонӣ-ку дар ин дунё ҳазор хел одам ҳаст, агар ягон кас нохост часпу дарафти вай фалокатро дида мемонд, ё чизе мешунид, кӣ медонад чӣ гумон мебурду чӣ гапҳое паҳн мекард. Номи ту ҳам бад мешуду номи ман ҳам.