ягон чизи онро касе нагирад. Оянда ин ҷо осорхона мешудааст.

— Китобро тамоман намебарам, — гуфтам ман, — боз бармегардонам.

— Илтимос, хафа нашав, наметавонам, мумкин нест. Агар ин китоб бисёр зарур бошад, аз мағозаи китобҳо ё бозорҳои шаҳр ёфтан мумкин, — гуфт Адҳамҷон.

Замира нақли дугонааш Ҳабибаро шунида:

— Дар бораи ин китоб ман ҳам шунида будам, — гуфт. — Давои ҳазору як дард будааст.

Ҳар ду хаёл карда монданд.

---

Так-таки дарро шунида, Замира берун баромад ва Ҳабибаро дид:

— Ҳа, даро, чаро истодаӣ?

— Не, — гуфт Ҳабиба, — ба худат як гап дорам. Ба сарам як фикр омад. Китобхонаи деҳа китоби бисёр дошт. Дар он ҷо шояд ҳамон китоби шифо бошад. Агар хоҳӣ, ба китобхона меравем.

— Майлаш, — розӣ шуд Замира, — аз очам пурсам, баъд меравем.

Ҳабибаю Замира ба сӯи китобхона раҳсипор шуданд. Роҳ чандон дур набуд. Баъди каме қадам задан онҳо ба кӯчаи калони маркази деҳа расиданд, ки қад-қади он биноҳои пасти девораш сафеди чойхонаю мағоза, беморхона, идораи ҷамоа ва китобхона саф кашида буданд. Ба чойхонаю мағоза як кас — ду кас бародарӯ доштанд. Дар назди мағоза як гурӯҳ бачаҳо футболбозӣ мекарданд. Дари китобхона қулф буд. Ҳамин вақт зани миёнсоле, ки дар даст сатилу ҷорӯби дароз дошт, пайдо шуда омад.

— Хола, китобхона кай кушода мешавад? — пурсид Замира.

Занак ба духтаруҳо бо ҳайрат нигариста, зуд ҷавоб надод ва сатилу ҷорӯбро ба айвончаи идораи ҷамоа гузошта сипас гуфт:

— Китобхона кай кушода буд, ки акнун кушода бошад. Вай дигар чизе нагуфта, ба рӯбучин машғул шуд.