— Буд набуд, як подшоҳ буд, — гуфт писари подабон, — подшоҳ духтаре дошт, ки бо ақли расо ва ҳусни беназири худ машҳур ба олам гардида буд.
Як вақте аз се мамлакати бузург се шоҳзода ба духтар талабгор шуда омаданд. Духтар ҳар сеи онҳоро пеши худ оварonda гуфт:
— Ман касеро ба худ шавҳар интихоб мекунам, ки пуркиматтарин чизеро, ки дар олам вуҷуд дорад, ба даст оварда ба ман тақдим кунад.
Шоҳзодагон ба ҷустуҷӯи ин хел чиз баромада рафтанд. Яке аз онҳо кофта-кофта як аспи парвозкунанда ёфт, ки дар як нафас оламро давр мезад. Шоҳзодаи дуюм оинаи ҷаҳоннамо ба даст овард.
Шоҳзодаи сеюм себе ёфт, ки себи ҳаёт мегуфтанд ва ҳар кас онро хӯрад, умраш дароз мешуд.
Дар вақти бозгашт онҳо дар як шаҳр ба ҳамдигар вохӯрда монданду аз чизҳои ёфтаашон ҳамдигарро хабардор карданд. Шоҳзодае, ки оинаи ҷаҳоннамо ба даст овард буд, аҳволи духтарро фаҳмидаӣ шуда, оинаро баровард. Ба оина назар андохта диданд, ки духтар дар дами марг аст. Ҳамон замон ҳар се ба аспи парвозкунанда савор шуда, пеши духтар шитофтанд.
Асп дар як нафас онҳоро ба назди духтар расонд. Себро зуд ба духтар доданд. Духтар себро хӯрда, аз марг халос шуд.
Вақте ки духтар сиҳат шуд, ҳар се шоҳзода даъвои домодӣ карданд. Шоҳзодаи якум мегуфт, ки аспи ман намешуд, шоҳдухтарро наҷот додан мумкин набуд. Шоҳзодаи дуюм мегуфт, ки агар оинаи ҷаҳоннамо намешуд, бемории шоҳдухтарро фаҳмида наметавонистем. Шоҳзодаи сеюм мегуфт, ки агар себ намешуд, шоҳдухтар аз марг халосӣ надошт.
Пас шоҳдухтар кадом шоҳзодаро ба худ шарики зиндагӣ интихоб кард?
— Албатта, соҳиби аспро, — ҷавоб дод лӯҳтак, — аспи парвозкунанда намебуд, дар вақташ намеомаданду шоҳдухтар нобуд мешуд.
— Гапат нодуруст, — гуфт писари подабон, магар бе оинаи ҷаҳоннамо малика наҷот ёфта метавонист?!
— Воқеа тамоман дигар хел шуд, — гуфт Фариштамоҳ. — Духтар ба соҳиби асп миннатдорӣ изҳор карда, аспро гардонда дод, ба