ҲАМИН ҲАМ САВОЛ ШУД

Рӯзе Афандӣ дониши писарашро аз фанни ҳисоб санҷиданӣ шуд. Ба ӯ чунин савол дод:
– Писарам, ту гӯй, ки агар аз чор чорро тарҳ кунем, чанд боқӣ мемонад?

Писари Афандӣ ба савол ҷавоб дода натавониста, хомӯш монд. Афандӣ саволро такрор кард. Писар ба падар нигоҳ карда гуфт:
– Дада, саволи одитару фаҳмотар диҳед.
– Хуб писарам, – гуфт Афандӣ, – фарз кардем, ки дар кисаат ба миқдори 4 сомонӣ танга буд. Аммо кисаат сӯрох шуду ҳамаи тангаҳо гум шуданд, дар натиҷа дар кисаат чанд сомонӣ боқӣ монд?

Писари Афандӣ гуфт:
– Охир, ҳамон сӯрохии танга афтодагӣ боқӣ монд-дия.

ҶОМАИ БОМАСЛИҲАТ...

Писар:
– Падарҷон, мегӯянд, ки «Ҷомаи бомаслиҳат дӯхташуда кӯтоҳ намеояд». Як масъалаи математикаро ҳал карда наметавонам. Шумо, ки донишгоҳи олиро тамом кардед, чӣ маслиҳат медиҳед?

Падар дид, ки ҳалли масъала мушкил аст, гуфт:
– Не писарам, дар ноомади кор баъзан ҷомаи бомаслиҳат ҳам кӯтоҳ меояд.