«МАН БА ЧӮБУ ТАХТА ҶАВОБГАР»

Посбони як сохтмон милтиқ дар даст мехобиду тахтаву чӯбро дигарон ба ҳар тараф мекашонданд. Сардори сохтмон омада, ӯро бедор кард ва танбеҳ дод:
— Шумо чӣ хел посбон, ки як тарафро селу як тарафро бод лесида барад ҳам, хабар надоред?
— Мебахшед, — гуфт посбон ҳамӯза кашида, — ман ба селу бод не, ба чӯбу тахта ҷавобгар ҳастам.

«БА ХОНА НАЁ!»

Бачае ба тарнови вайронае печида, ба қабати чаҳоруми хона мебаромад. Модараш аз ин ҳол хабардор шуда, чӯберо бардошт ва бо ғазаб фарёд кард:
— Ҳой ҷувонмаргбоб, агар афтида мурӣ, ба хона наё, ки расо зада мекушам!

«ҶОЙ НӮШЕД»

Қарафтодае ба идораи водопровод омада арз кард:
— Дар водопроводи мо хеле вақт боз об нест. Намедонем чӣ нӯшем?
— Агар об набошад, — гуфт сардори идораи водопровод, — ҷой нӯшед.

«СЕ ҚОШУҚ ҚАРЗДОР ШУДЕД»

Рӯзе Мушфиқӣ шӯрбо мехӯрд, ки касе омада монд.
— Ба болои шӯрбо омада мондед, — гуфт Мушфиқӣ. — Акнун боҳам мебинем. Аввал ман даҳ қошуқ мехӯрам, сонӣ шумо.