Ў омад. Чобаро рўйи хасҳо гузошта, салом дод.
— Шумо ким, ошно?
— Найим.
— Донистам, Найим. Чӣ кор мекунӣ?
— Чўпонӣ.
— Донистам, чўпонӣ. Дар мол нестӣ-ку?
— Ба навбат. Ман имрўз молро аз ў қабул мекунам, пагоҳ вай дамгирӣ меравад.
— Ту сарчўпон ё чўпони калон ё ҳамту чўпон?
— Ҳамааш. Чӣ буд?
— Зўр-ку? Ҳамааш дар ихтиёри худам гўй.
— Ба шумо кадомаш маъқул?
— Ман-ба барибир.
— Нафаҳмидам.
— Ҳоло мефаҳмӣ, ошно... Лекин ман ҳеҷ чиз нафаҳмидам. Ин мол моли Хоҷагии ёрирасон ё моли ягон колхоз?
— Моли Хоҷагии ёрирасон...
Кўтоҳ посух дод Найим ва сўйи падар нигарист, ки тахтапушт бар онҳо нишаста. Вагарна намегузошт ў бо муфаттиши нохонда сўҳбат кунад. Валек ў аз Найим чизеро донистан мехост.
— Ин мол мўл-ку?
Найим ба пурси ў посух надода, фикру зикраш ба падар банд буд; тахмин, бо ин одам чӣ гуфтугўе шуд, ки ранҷида рафт ва пушт гардонда нишастанаш низ аз ин бойис аст.
— А, ошно! Ин мол мўл метобад. Маълумот ҳаст, ки шумо
– сарчўпон ҳама молро фурўхта хўрдаед. Лекин мол аз саршумораш ҳам мўл.
— Шумо ин чизро аз ман напурсед. Аз касе пурсед, ки ин чизро ба шумо расондааст ва шумори моли Хоҷагиро медонад.
Донистаи ман ҳамин, ки вақти аз дасти ошнои шумо – Саримсоқ гирифтанамон бисту панҷ сар бузғолаву барра буд. Баъд аз бозор мол харида ба панҷоҳ расонидем. Ва то имрўз як рама мол шуд.
Ин бад аст, раис?
— Ман ту-ба раис эмас. Ман Нозим Тайиб ман. Ҳаматон як хел гап мезанед, маслиҳат кардагӣ...
— Медонистагиамон ва кори шуда чунин.
— Ман гуфтанӣ, ки як муддати кўтоҳ-да иқа зиёд шудааст.
Молотона камбуд гуфта, навиштанд, мол мўл.
— Дуруст мегўед, раис...
— Ман раис-пайис эмас ман. Ман Нозим Тайиб ман!
— Дуруст. Мо ҳам аз як падару модар, худоро шукр, даҳ-дувоздаҳ нафар. Ҳукумат барои ин номи бошарафи «Қаҳрамонмодар»
баровардааст. Шумо мегўед, ки чаро кам гуфта навиштаанду мол зиёд. Меш ҳам зан барин баъзан дугонагӣ мезояд.