— Занак!
— Ин ҷо биёед!
Ва ба ошхона даромада, ҳодисаро дид; ба рўйи зан нигоҳ карда истод. Пасон китфон дар ҳам кашид: «Нафаҳмидам. Ў дигар хел панҷа гуфта буд».
— Мардак, сураташро, риштаашро, даму нафасашро бурда диҳед. Ва орди суфраро пок-покиза хўрдани мушонро ҳам гўед «Ин корҳо ба мо намефорад» гўед.
— Наравам-чӣ?
— Наравед ҳам, мешаваду сурати воҳимаангези вай дар хонаи мо чӣ лозим? Медонам: дилатон ба авлиёшавӣ кашол. Лекин ин ҳама – гап. Кӣ мегўяд, ки одами нохонда авлиё шавад?
— Худо диҳад, мешавад, занак! Дар афсонаҳо инхелинаш мўл!
— Хайр, худатон медонед. Ман ба шумо ақл шуда наметонам.
Равед ҳам, ихтиёратон, наравед ҳам.

11

Бечароғӣ мушонро боб буд; зеро шабу рўз симфонияи «Дандон» менавохтанд ва дар ҷавобаш дуъои пиразанонро мешуниданд, ки баъди ғорату тохтутозҳо охирин донаашонро рабудаанд.
Росу, ки андар таҳхона нишаста нигарони зудтар бунёд гаштани зердиж буд, дуову санои онҳоро намешунид. Гумон мекард, ки ризқи ҳалоли хеш кашонанд. Аз рўйи оварди сарбозон Росу пиндорад, ки мардум доро шудаанд. Аммо кор чунин сурат гирифта буд, ки мушон замини ин ҷоро ғилбор гардонида, ҳама сў роҳ кушода буданд ва бўй гирифта муайян мекарданд, ки дар кадом сандуқ, хамма ё суфраву сабади дар мехи шибдор овехта чӣ ҳаст; мўрчавор рав монда, бударо мекашониданд. Мазмун: аз диж дида анбор пештар бунёд гаштааст, ки ҳама чизро ба дунёи зеризаминӣ бурданд. Дина чароғ дар гирифт. Росу аз назди телевизор дур намеравад, ки давоми намоишро нишон медиҳанд. Вале аз намоиш дараке нест. Овоза шуд, ки мушон чунин қаҳрамонӣ карда наметавонанд; ин кори ҳамонҳое, ки камомади мехро ба гардани муш мезананд ва гум шудани гандумро ба гардани саъба. Одамони огоҳ миш-миш мекунанд, ки муфаттишон мазҳакае сохтаанд қиссаи гандуму саъбаро: даҳ саъба доштаанд. Чанд рўз дар қафас дошта, сонӣ баркашида, вазни ҳар якеро муайян карда, аз бозор гандум харида оварда дар анбор рехтаанд. Чун саъбаҳо сер шудаанд, боз вазн задаанд. Ба хулосае омадаанд, ки ҳазор саъба бошад ҳам дар муддати муайншуда нўҳ тонна гандумро намехўрад. Анбордор муфаттишро фармудааст, ки акнун гандуми дар анбор боқӣ мондаро бар кашанд. Дар анбор танҳо бўйи муш монда буд. Хулоса бароварданд, ки мушон дар хўрдану рабудани гандум ба саъбаҳо ёрӣ расондаанд.