– Ана очаҷон, инҳо дӯстони ман ҳастанд. Ба ман кӯмак расонданд, ки шуморо пайдо кунам.

Модараш хушҳол шуд, ки писараш танҳо набудааст.

– Очаҷон, онҳо аз ман танҳо як чиз мехоҳанд.

– Чӣ мехоҳанд?

– Мехоҳанд, ки ба онҳо хӯрок диҳем, чанд рӯз шудааст, ки хӯрок нахӯрдаанд.

– Писарҷон, як фикри дигар, чӣ мешавад, агар онҳоро бо худ ба хонаамон барем?

– Зӯр мешавад, очаҷон!

Ҳамин тавр, гурбаҳо бар ивази некии худ подоши сазовор гирифтанд. Ҳам ҷойи хоб ёфтанд, ҳам ҳамеша шикамашон сер аст, аз ҳама беҳтараш, дӯстони хуб пайдо карданд.