– Агар модарамро пайдо мекардам, ҳатман ба шумо хӯрок медодам.

– Пас биё, модаратро пайдо мекунем, – гуфт Биси. – Биё ба сӯйи ҳамон ошхона меравем, шояд модаратро пайдо кунем.

– Майлаш, ҳамакаса модарро пайдо мекунем! – бо як овоз дод заданд онҳо.

Писарбача ошхонаро аз дур дид, шодикунон дод зада гуфт:

– Ана... ошхонаро пайдо кардем!

Писарбача дари ошхонаро боз карда дид, ки модараш бо чашмони гирён дар паси як миз нишастааст.

– Оча-а-а!... – гӯён дод зад.

Модар бо ин ки писарашро дид, аз ҷой парид. Давида, вайро ба оғӯш кашид ва аз сару рӯйи ӯ бӯсиду гуфт:

– Ин бор агар гурехтӣ, гӯшҳоятро мебурам!

– Майлаш, очаҷон дигар ҳеҷ вақт намегурезам...

Гурбачаҳо дар берун мунтазири писарбача буданд.

– Очаҷон, мехоҳам, ки туро бо дӯстони навам ошно кунам. Як дақиқа бо ҳамроҳи ман ба берун бароед.

Онҳо ба берун баромаданд.

– Канӣ дӯстонат?

Писарбача гурбачаҳоро ба модараш нишон дод.