Ҷанг ҳар балоро пеш орад. Мулло Раҷаб
ғарора карданӣ мешуд, аммо аз шиками тиҳӣ чизе барнамегашт, ҳатто буридайи нав хўрайи ў.
Туғрал таги кисса кофта як танга баровард. Ба кабобпаз нишон дод:
— Мешиносӣ? Кӣ?
— Николай.
— Медонӣ, ки ба ин чӣ қадар кабоби саг медиҳад?
— Нннн…
— Тамошо кардӣ, пулаша те.
— Нннн…
— Забонат нагирад, пулаша те!
— Лллл-ло- зи-им не-е…

Ҷанг мададгори дороён ва тоҷирон бувад. Андар канори роҳҳо, Ҷумъабозори Шоҳи Зинда ва паси деворҳойи мадрасайи Бибихонум ва он ҷониб ду тарафи роҳи гузари Сўзангарон роҳу раста намонда савдогарон, қаннодон, ҳунармандон ва кўҳнафурўшон, нонфурўшон чун дар маросиму рўзҳойи ид саф-сафу рада-рада турнавор қатор шуда харидор ҷеғ мезананд: Аз они ман гарм, аз они ман сафед, нони Қўшосиё, қандолот! Нишолло! Ва ҳар ҷоҳар ҷо зери чашмбанду фаранҷӣ касоне меистанд, ки мард ё зан буданашонро, то набиниву нашунавӣ, фарқ намекунӣ:
«Мулло-ака, ҷойи хоб лозим?»
«Мусофир бошед, ҳама шаройит ҳаст.»
«Аз они мо арзон, қариб бепул…»
— Чанд як шабаш?
«Баройи шумо барин меҳмони азиз, ҳашт танга».
— Чор танга.
«Ҷудо паст задед-дия, ақаллан шаш гўед».
Ва либосвориву пўшок, сарбанду фаранҷӣ, ҷиҳаку шерозаву эзорбанд бар сойиди чап, тоқӣ сари абрў, қандолот дар лаъливу мева дар сабад савдо мекарданд. Дар рўзҳойи дигар андар ин роҳу раста савдо намешуд, зеро миршабу мўҳтасиб имрўз бо меҳмони олиқадр банд ҳастанд ва фардо савдогарони касбӣ ҳама ба бозор мераванд.
— Шумо аз болооб омадагӣ барин, гардам.
— Бале, аз саргаҳ.
— Меҳмонхона лозим бошад…
— Баъдтар… Ҳоло усторо зиёрат карданӣ ҳастем.
— Гумонам ба хонайи усто Ўрун меравед.
— Не. Ба хонайи усто Раҳмонқули мошначӣ.
— Фотиҳа гуфтед, хаёлам ба устойи сартарош рафт. – фармуд марди пир, ки анҷир мефурўхт.
Туғрал нигарист ба усто Фаррух. Ў сар афшонд.