— Ман ҳоло ҳам бо он хук ногапӣ, – Намозро дар назар дорад бобо, – Баъди ғайб задани ту бо ў сахт ҷанг кардем... Ман ба ин даргоҳ қадам намемонам, гуфта будам, лекин барои туву келин шуда омадам.
Фаёз ба ин суханон сарфаҳм мерафт, аммо Гулбарг намедонист, ки барои чӣ ў ин хел мегўяд; «барои туву келин» гуфтанаш андаке рўҳи Гулбаргро бардошт. Ў гумон кард, ки дарди дилаш сабук шуд. Зеро намефаҳмид, ки ин мардум чӣ касанд, барои чӣ ҳама ба худ гирифтор, як сўҳбати солим нест ва ба маънии ғайб задани Аёз сарфаҳм намеравад, касе аниқ ба ў намегўяд, ки чаро чунин ҳолу аҳвол; ҳатто Аёз. Фақат Сабзина дилшикаста ба ў менигараду хоҳарам гуфта сухан оғоз мекунад, аммо аз боби гум шудани шавҳараш чизе намегўяд. Танҳо як бор гуфт, ки инҳо ҳамин хел, бояд банавбат гум шаванд. Аммо Гулбарг чизе нафаҳмид; гўё ин ҳарфҳо муаммо ва нофаҳмиданӣ буданд.
— Хайр, маълум шуд, ки мо зинда будаем, акнун бо ризои Худо рухсат диҳед, ки баргардем...
— Ту нав чӣ гуфтӣ? Нагуфтӣ, ки Аёзро ёфта меорам...
— Ёфта орам, рухсат медиҳед?
— Лозим не!... Ёфтанат ҳам лозим не, рафтанат ҳам!
...Намозу занаш дар ҳамин ҳавлӣ зиндагӣ кунанд ҳам, наменамуданд, аммо кўдаконаш ба тамошо мебаромаданд; аз дари даромади хона ҷуввӣ мебаромаданду «ҳей-ҳей-ҳей!» садо мекарданд ва ба назарашон масхара дошта боз ҷуввӣ медаромаданд ва баъд касе онҳоро бозмедошт ва ё ҷанг мекард, ки намоён намешуданд. Ниёз намедонист, ки онҳо кистанд, аммо таваҷҷўҳ мекард; бо гўшаи чашм менигарист ва масхараҳои онҳоро медид; забон баровардану калла ҷунбондан, по задану даст ба ҳар сурат гардондани онҳоро медид, ғашаш омада рў мегардонд ва онҳо ҳар нағмае, ки кунанд, гўё барои худ мекарданд, пеши назари Ниёз як пора мусаввирае меомад, ки кўдакони бепарасторе нимбараҳнаву ифлос, фиси бинӣ ба пушти лаб кашол, рўйҳо ношуста, дами дар ба ҳамдигар муттако шуда ба касе механданд, «эй!» гуфта ҳар гуна ҳаракатҳо мекарданд, аммо Ниёз он сў рўй намеовард. «Онҳо чӣ мегўянд, додо?» «Ба онҳо эътибор нате» – гуфт Фаёз, вале худаш як назар ба онҳо нигарист ва воқеаҳои гузашта пеши назараш омаданд, аммо ў намехост, ки Ниёз ё Гулбарг аз он ҳарфҳо огоҳ бошад, барои ҳамин чизе нагуфт.
— Хонаи бобош меравӣ? – пурсид аз писар.
— Намедонам.
Вале аз Гулбарг напурсид, балки сар хам карда, сонӣ бо гўшаи чашм ба ў нигарист ва оҳиста гуфт: «Ман бояд Фаёзро ёфта орам». Гулбарг дилшикаста ба ў нигарист: «Мурдаро монда тутхўрӣ меравӣ?»
— Ин чӣ гуфтаат?