Нафорид, ҳамааш ба Аёз нафорид, лекин барои чӣ Қамар ин қадар зиндагии Фаёзро таъриф кард, намефаҳмад.
Магар ягон зарурате дошт? Ў барои чӣ азоб кашида ин қадар роҳ рафт? Падар ба ин чиз рухсат дода буд?
— Падар, гўшт гиред! – ба падар рў овард Аёз.
— Шумо гиред, мо соҳибхона ҳастем, – гўё пичинг будани сухани Аёзро пай бурда гуфт падар. – Марҳабо!
Аёз боз мисли дирўза як лахт гўштро гирифта лаби табақ гузошт ва чои хунуки пиёларо ошомид ва ба муқоисаи падарон даромад: падари худаш ва «падар»-и Фаёз. Ин падари камриш гирифторӣ дошт, мисли падари худаш чеҳра кушода дошта наметавонист.
Ў чандин бор падаронро муқоиса кард, аммо ягон монандие миёни эшон надид.
— Агар шумо рухсат медодед, ҳамчун падар, Фаёз чанд рўз ҳамроҳи мо ба зиёрати падарашон мерафтанд. — Содагии кўҳистонӣ кард Аёз ва баъди гуфтан аз қиёфаи ў пай бурд, ки ин ҳарфро гуфтан ҷой надошт. Падар рўй турш кард, ки меҳмони беодоб ба мо ақл шуданист. Ҳамин чизро Аёз дарёфт ва ба бародар нигарист, ки кори нохуб кард, вале аз гуфтораш на монд:
— Хайр, як фикр карда мебинетон...
... Ва сонӣ ҳарчанд ки онҳо ранҷиданд, миёнашон гуфтугў шуд ва Фаёз хабар дод, ки ба диёр – ҷое ки хуни нофашон рехтааст, рафтанист. Онҳо таҳлукаи сафар карданд. Аёз аспашро ба Қамар ваъда карда буд, ки муждагонӣ медиҳад, аз рўи қавл аспашро ба ў бахшид, аммо ў нагирифт. «Ба шумо чаҳор асп лозим, ман чӣ хел аспи шуморо гирам?» гуфт ў Фаёзу зану писарро дар назар дошта ва аспи худашро низ дод, то дуаспа раванд. Бо рухсат ва ризоияти падар чаҳор тан савори ду асп ба сафар баромаданд.
Аёз медонист, ки роҳ андак нест ва барои зану писари Фаёз осон намешавад ва ў аз чунин ранг гирифтани мусофират ҳайрон шуд, ки чаро Фаёз зану писарашро низ ҳамроҳ мебарад, наход ки барои дидани падар бошад. Аз чунин ҳол андаке шод шуд, ки Фаёз аз ҳоли Сабзина пурсон намешавад, аз ҷиҳати дигар ғам мехўрд, ки он рўзе, ки ў метарсид, лаҳза ба лаҳза наздик мешавад...
Онҳо хомўш мерафтанд. Ниёз дар пушти зини аспи Аёз савор ва Фаёз зан дар пушти зинаш шинонда буд. Сафар гўё танҳо кўдакро хуш омада буд: ў завқ мебурд ва дам ба дам номи ҷою мавзеъро мепурсид, аммо Аёз ҷавоби аниқ дода наметавонист ва ҳар бор дар ин деҳа тоҷикон зиндагӣ мекунанд, гуфта гўё барояш ягон навигарӣ ба миён меовард. Вале кўдаки хурдсол миёни тоҷику қош ғарӣ фарқ намедонист, хаёлаш ҳама як бошанд, танҳо касоне ёфт мешаванд, ки лафзашонро кас намефаҳмад; чунин касон дар ҳама ҷо пайдо мешаванд; ба забони худи ту мегўянду намефаҳмӣ, ки чӣ мегўянд; ҳоло Ниёз чунин чизро фарқ намекард.