— Хонаи ў куҷо бошад? – мушкили Ниёзро осон мекардагӣ барин пурсид бобо, – Гўраш дар кадом қабристон бошад?
— Аз кошонагиҳо мепурсем, бобо.
Саворе омад, харсаворе... хари лаванди ў чунон мегашт, ки саворро хоб бурда ба гаштан ё нагаштани хар кордор набошад; дастон ба пеши полон тира карда, вазн бар онҳо партофта ва сар ба зер афканда мерафт ва аз дур нанамуда буд, ки ў сар дорад, савори бесар барин ва ҳамин ки наздик шуд ва хараш гўшҳояшро бардошта ҳанг зад, ў гўё бедор шуд ва сар бардошта ба атроф нигарист; гўё чунин рафтор барои ў одат шуда буд, ки ҳар ҷо хараш ба саворе, улаве, сайде наздик шавад, наъра мезанад ва ў сар аз пинак бардошта ба атроф менигарад ва киву чиро мебинад.
— Саломун алайкум! – саворонро дида одоб кард он мард ва дар он ҷо ҷамъ омадани онҳоро дида, яқин кард, ки аз хешовандон ва ё меҳмонони Сўяр ҳастанд ва сари хар ба зарби халачўб ҷониби онҳо гардонд.
— Ваалайкум бар салом! – алейк гирифт бобо.
— Якин хешовандони Сўяр мешавед?
— Хеш не, ошно, – ҷавоб дод Ниёз.
— Ҳа-а... Э, бобои Наврўз нестед? – аз пушти хар зер шуд савор ва омада бо бобо ва дигарон вохўрдӣ кард.– Ба фотиҳа омадед?
— Ба фотиҳа омадем, манзилашро намедонем.
— Мурдаи ўро бурданд, бобо, ў аз пушти ағба будааст...
— Чӣ хел шуда...
— Худашро куштааст – овехтааст.
— Ин рост аст?
— Рост аст, бобо... Ба ёронаш гуфтааст. ки мисли Мирзониёзу бобояш мард бояд шуд...
Бобо аз тахминаш ҳаросид: «Ўро мо куштем». Ба Ниёз нигарист, гўё Ниёз фикри боборо айнан хонд, ки сар хам кард, гунаҳгор барин. Аҷаб! Душмани ҷонаш мурдааст, ў ғам мехўрад... Ниёз вонамуд кард, ки чунин фикр надорад. Нигоҳашро ба қаторкўҳи офтобрўяи Зарафшон равона кард, сар тоб дода ба дарёобод зеҳн монд, пасон ба дўлона; шохи баланд ва дори буридаро дид: «Чаро ин қадар баланд баромада бошад? Шояд барои аз чашмҳо пинҳон мондан бошад...» Ў намедонист, ки Сўяр чаро худро ин қадар баланд овехтааст, вале медонист, ки ин зайл дори баландро аввалин бор мебинад ва шояд охирин ҳам бошад...
— Меравем? – ба хаёл рафтани Ниёзро дида пурсид бобо.
— Ҳо, меравем...
... Бобо аз наомадани онҳо хавф бурда, аз он ки новақт омаданд, тарсид. То рўз хобаш набурд. Ҳар ранг фикру хаёл ба сараш омада, Ниёзро наздаш хонд, то баъзе андешаҳояшро бигўяд.