гўён пурсид. Вале пай набурд, ки чӣ хел мўи сари Намоз мисли тоҷи шонасарак фаххида рост шуд.
Ин ҳолату ҳаяҷонро ба ҷуз Намоз касе дарк карда наметавонист.
Ў бархост; барои амак гуфтани Ниёз бархост ва ўро оғўш карда, гирист. «Ман гумон накарда будам, ки гуноҳи маро мебахшӣ...»
дар гўши ў гуфт Намоз ва Ниёзи зирак пай бурд, ки ў дар чунин лаҳза ҳам найранг мекунад.
— Шумо дар назди ман чӣ гуноҳ доред, ки бахшам? – қасдан пурсид Ниёз.
— Худат медонӣ...
Ниёз ба бобо нигарист. Онҳо парво накарда мерафтанд, вале «Беақл ту, Ниёз» гуфта таъна кардани Аёзро касе нашунид.
— Маро бубахш, додарзодем! – мастҳо барин такрор кард ў ва боз худро дар гардани Ниёз андохт.
— Шумо ҳамун гўсфандро беҳуда куштед, гуноҳатон аз ҳамон ҷо зиёд шуд, – қасдан гуфт Ниёз.
Намоз гардани Ниёзро раҳо кард. Ба ў нигарист; ба чашмонаш нигарист. Пай бурд, ки Ниёз кадом гуноҳро дар назар дорад.
Ниёз низ чашм аз чашми ў намеканд. Намоз сар ҷунбонд: «Не, ту гуноҳи маро бахшила наметавонӣ.»
— Рафтем! – ин дафъа ба амак гуфтан забонаш нагашт.
— Не, – сар ҷунбонд Намоз. – Ту рафтан гир... Ман ин фарозро баромада наметавонам... Ту намедонӣ, ки ин чӣ хел фароз аст...
— Медонам...
— Аз куҷо медонӣ?
— Бобом гуфтанд...
Намоз хомўш монд. Боз сар хам кард. Андеша дошт...
— Гардед, шумо аллакай бегуноҳ шудед...
Як қад парида сар боло кард Намоз:
— Ту, бачча, ин гапҳоро аз куҷо медонӣ?
— Медонам... Касе, ки гуноҳашро ба гардан мегирад, ў бегуноҳ аст, – худро одами калон ҳисобида гуфт Ниёз.
— Не...– Ў боз сар хам кард ва ҳамон зайл ба Ниёз маслиҳат дод: – Ту рав, ман рафта наметавонам.
— Парво накунед, гунаҳгору бегуноҳ оқибат ҳамон ҷо меравем,
– ниҳоят кафид Ниёз, вале Намоз аз ин ҳарфи ў на қадам пеш андохт, балки нишаст. Вай гумон кард, ки Ниёз бо ҳамин сухан ҳама чизро гуфт ва қасосашро гирифт... Ниёз ҳамроҳи ў нишаста натавонист. Бирафт. Фарозро на танҳо тез, балки тозон баромад, ки ҳам онҳоро дарёбад ва ҳам фаромўш кунад, ки амак дошт ва миёни эшон чӣ ҳарфҳое шуд.
— Оварда натавонистӣ? – мароқ зоҳир кард бобо.
— Оварда натавонистам...
— Ба кадом рў ҳам меояд, – гўё бобо дар бораи писараш не, балки дар бораи кадом каси бегона ва ё душмани ҷонаш ҳарф мезад.