Хито ҳам Садафмоҳ буд, паланги хашмӣ ҳам. Баъзан зоғи хашмолуд, ки аз уқоб таъқиб дида бошад, дар фазо баробари он пару бол зада, ҳамлавар шавад ва аз баландӣ зоғ ба замин афкандан хоҳад. Садафмоҳ низ чунин карданӣ буд; ўро аз болои асп ба замин афканда худ то хона асп тозонда, чўҷаҳояшро гирифта, ба Душанбеи навобод гурехтан хост, аммо чӣ шуд, ки дасту пояш суст гашта, на ҳамчун зани пурхашм, балки чун зани меҳрубон ва хизматгори шавҳар ба ў раҳм кард. Дастонашро аз нав таги каши шавҳар андохта ва ўро маҳкамтар дошта, андаке сари синаашро ба тахтапушти вай ҷафс карда, ба Мулло Шокир фаҳмонидан хост, ки ба ҳама гапҳо ва гуфтаҳои ў розист. «Ҳмм... маънии гапхои мара нав фаҳмидӣ?», рафтори Садафмоҳ ба вай форид ва онро аломати ризо ва хушомад пиндошта гуфт шавҳар. Аммо Садафмоҳ гап назад. Ў дар дил чӣ андеша дошт, худаш донад. Фикри зудтар ба хона расидан ва зудтар хобондани Мулло Шокирро дошт. Он тарафашро худ донаду Худо.
«Ха-айр!» ба дарвоза наздик шуда ва баъди шиҳа кашидани асп оҳи пурдард барин садо кард ў.
Садафмоҳ аз паси зин фуромад, пойҳояш чангак шуда роҳ гашта натавонист, хам шуда пойҳоро молида-молида ду-се қадам рафт ва сонӣ қомат рост карда ба хона даромаданӣ буд, ки ба палонҷи калонӣ Салима дучор омад. Ў ҷигот гиронда, бо нигоҳи ғазаболуд ба вай тир зад. Салима гумон кард, ки шавҳар ин «нозгунҷро»
саёҳат бурда, овард; баъди чунин саёҳат Мулло Шокир тамоман ба «нозғунҷ» часпида, ба ў нигоҳе ҳам накунад. Аммо Садафмоҳ ба ҳусну ҷавонии худ эътибор намедиҳад, ки чунин зан ҳеҷ гоҳ бе шавҳар намонад. Салима дигар: вай ба қадри мард расад. Ва донад, ки баъди Мулло Шокир чунин марди баобрў наёбад, аз ин рў кўшад, ки ҳамаро аз даст диҳаду Мулло Шокирро не. Ба ростӣ, Садафмоҳ соҳиби ду фарзанд бошад ҳам, ба ин чиз сарфаҳм наравад. Ў мардро ҳурмат кунад, махсусан Мулло Шокирро; ҳама вақт чун хизматгор дар наздаш тайёр. Чун Мулло Шокир аз ягон ҷо ояд, обдастаю сачоқ дар даст тайёр бошад, кўрпачаи зери пояшро як бор ковок карда аз нав андозад, чой кашида бо дасти адаб пиёла дароз кунад ва коре карда ҳурмати мардро ба ҷо оварад, вале ҳоло дилаш чунон монда, ки худаш донаду бас. Бо вуҷуди он ин бор ҳам ҳурмати мардии ўро ба ҷо оварданӣ шуда ба обдаста об гирифта баромад, ки ба дасти шавҳар андозад, аммо мардак чунин меҳрубонии занро ба инобат нагирифт: ў лаби ҷўй нишаста хоб бар об гуфтагӣ барин дуру дароз даст шуст. Садафмоҳ обдастаро лаби марзаи айвон гузошт ва дилшикаста ҷониби шавҳар нигоҳ карда истод. Мулло Шокир эътиборе ҳам надода гузашт, ҳатто сачоқро аз дасташ нагирифт, ки гунаҳгори нобарории кори ў зан бошад.