“Оҳ, кошки намехестию ман туро дар ҳамон аҳволи он рӯз ин субҳ медидам. Ба ҷонам қасам, ки агар ҳозир ту ҳамон аҳвол медидам, қасди хеш аз ту меситондам,” - аз дил гузаронд духтар ва гуфт:
– Барвақт хестию қариб хонаро оташ задӣ.
– Чӣ кунам, аҳволи муҷаррад ҳамин, - гуфт Даврон ва аз дил гузаронд, ки агар ҷавонзан соате пештар меомад, ба доду вояш аҳмият надода ўро ба оғўш мегирифт.
– Насиб бошад ягон рўз худат ҳам соҳиби зани соҳибҷамоле мешавӣ.
– Агар шеф сояи маро аз девор натарошад.
– Хуш, ягон навигарӣ ҳаст?
– Шумо чӣ гумон доред, Лайлихонум.
– Ман шахсан Худо мегўям, ки набошад...
– Шеф чӣ мегўяд, шеф?
– То ҳанўз намояндааш аз марз барнагаштааст.
– Чӣ хел барнагаштааст?
– Аз куҷо донам. Хайр гап зан, ки Солеҳ Ҷалил бе дастовез омада буд.
…
– Чаро хомўшӣ ё мехоҳӣ, ки…
– Хуб аст ё бад, вале ман он борро ёфтам. Акнун ҷони ман ҳам дар дасти худат, Лайлиҷон.
– Ман намедонам, чӣ тавр ин хабарро ба гўши шеф расонам.
– Хайр, наход ягон илоҷаш набошад.
– Намедонам. Бубин, ту чӣ кор кардӣ. Агар ҳамон вақт ҳама корро аниқ мекардӣ, имрўз дар гирдоб намемондем.
– Ҳоло ки вай намояндаи шеф аз марз барнагаштааст, ягон илоҷашро ёб.
– Кўшиш мекунам, вале ваъда намедиҳам, ки хабар натиҷаи нек медиҳад.
– Ҳамааш ба худат вобаста, - гўён Даврон ба нею нестони Лайлӣ нигоҳ накарда дастурхон орост.
– Ман сари қадам ба мағозаи хӯрокворӣ даромадам, хостам бароят панири ҳолландӣ биёрам, вале набудааст.
– Парво накун, дар ин ҷо ҳама чиз ҳаст. Ман ҳанўз чашми рўз накафида, дар фикри ором кардани нафс шудам ва ҳама чизро дарёфт карда омадам, - гуён Даврон рўйи дастурхонро аз анвои гуногун пур кард.