Гӯянда баробари гуфтани ин суханон лаҷоми аспро кашид. Барои нағзтар дидан ба пеш ҳам шуд ва бодиққат ба савораи аҷиб, ки оҳиста-оҳиста аз гирди балутзор мегузашт, нигоҳ карда монд.

— Бешубҳа, ин аспи вай. Зин серапеи ӯ — ҳама чизаш азонаи ӯ. Онҳо чӣ тавр ба дасти каси дигар афтида монданд, ҳеҷ намефаҳмам?

Пас аз якчанд дақиқа хомӯш истодан ӯ аз нав гап сар кард:

— Найранг аст ё не, вале кор чатоқ. Ҳар касе ки инро ташриф кардааст, ҳама он чиро ки ҳамон шаб рӯй дода буд, бояд зад. Агар тир дар баданаш монда бошад, онро гирифтан ло-

Ман чӣ тавр аблаҳ будам, ки бо ин худситоӣ кардам! Томану толеи одами бахтбаргашта як... Не, асп дигар наздик ояд. Маълум ки аз беша метарсад. Ҳамаи мустангҳо дар кушод худро дилпуртар ҳис мекунанд. Чӣ бояд кард? Шояд, ин одам ба гӯши асп форад? Агар ба масофаи бист ярд назбеларъомад, ба ҳар ҳол ҳамааш дуруст мешавад. Чин занад, им-

Вақте ки ба он ҷо қанори беша наздиктар рафта, аспро чеғ задан гирифт:

— Ҳа. Маҳ ҷонвар! Маҳ ҷонвари бовафо!

Аз ин муроде ҳосил нашуд — асп на фақат наздик наомад, балки баръакс, тарсид; баробари шунидани овоз, алафро аз даҳон афтонд, сар афшонд ва ҳаросон фириққос зад; ба назар чунин менамуд, ки вай аз койот ба каргасон дида, аз ин овоз бештар метарсад.

Охир ӯ мустанг буд ва барои вай одам — хусусан одами аспсавор — қаттолтарин душман буд; ва акнун ӯ наздик будани ин душманро ҳис карда буд.

Ӯ наистод, ки чӣ гуна будани ин одам ва чӣ гуна будани аспро дурустакак бубинад. Барои вай онҳо душман буданду халос.

Зоҳиран, савора низ ҳамин тавр фикр мекард, чунки вай лаҷомро накашид ва ӯро нигоҳ надошт; ӯ, ки ба ихтиёри худ гузошта шуда буд, тозон роҳи даштро пеш гирифт.

Таъқибкунандаи бетолеъ ҳақорати қабеҳе доду аз балутзор баромад.

Чун дид, ки тири холии кардааш ба нишон нарасид ва савораи бесар аллакай аз ӯ хеле дур рафтааст, аз нав ҳақорат дод.