Мигуэль Диас дар ялангӣ набуд — умуман дар он ҷо ҳеҷ кас нест ва аз ҳама зиёдтар ӯро ҳамин хафа мекунад, ки нома дар ҳеҷ куҷо наменамояд. Сомбреро, серапе, порчаи лассои ӯ дар рӯи алаф хобидаанд — ва дигар ҳеҷ чиз дида намешавад.
— Сеньор Бенито, метавонӣ гашта хона равӣ. Шахсе, ки аз асп афтида буд, эҳтимол ба ҳуш омада, савор шуда рафтааст.
Ва бисёр хуб. Вале, дӯстам Бенито, аз хотир набарор, ки ҳамааш дар байни мо монад. Мефаҳмӣ?
— Мефаҳмам, донҷа Исидора.
Бенито равон мешавад ва дере нагузашта дар паси тегаи тал ғоиб мегардад.

Исидора дар ялангӣ танҳо мемонад.
Ӯ ҷаста аз асп мефурояд, сераперо ба китф мепартояд, сомбрероро ба сар мемонад ва аз нав ба идалгои ҷавон табдил меёбад. Шитоб накарда ба зин менишинад, зоҳиран, фикру хаёлаш дар ким-куҷо дар дур парвоз карда мегардад.
Дар ҳамин лаҳза дар ялангӣ Хосе пайдо мешавад. Исидора фавран аз ӯ мепурсад.
— Мактубро куҷо кардӣ, каллоб?
— Онро ба соҳибаш расондам, сеньорита.
— Ба кӣ?
— Ман онро... дар меҳмонхона мондам, — тутила шуда мегӯяд ӯ ва ранг дар рӯяш намемонад. — Дон Морисиюро наёфтам.
— Дурӯғ мегӯӣ, нобакор! Ту онро ба дон Мигуэль Диас додӣ. Не нагӯй! Ман мактубро дар дасти ӯ дидам.
— Оҳ, сеньорита, сеньорита, бубахшед. Ман гунаҳкор не, ба гапам бовар кунед, ман гунаҳкор не!
— Каллаварам, худат худатро фош кардӣ. Ба ивази хиёнатат дон Мигуэль ба ту чанд пул дод?
— Қасам ба чопатон, хоним, ин хиёнат не! Ӯ... ӯ... маро бо дӯғу пӯписа, зарбу лат маҷбур сохт. Ба ман... ба ман як тин ҳам надоданд.
— Дар он сурат ман пулашро медиҳам. Ту дигар хизматгори ман не. Подошаш ана инро гир — ана, ана!
Исидора тахминан даҳ маротиба ин суханонро такрор мекунад ва ҳар бор бо камчин ба китфи хизматгор мезанад.
Ӯ гурехтагӣ мешавад. Нафъ намекунад! Исидора ӯро дарёб