Пардаҳоро кашида маҳкам карданатон лозим.

Ҷавонмард зуд серапеи худро кушода — он ба қоши зин баста шуда буд, — ба сари асп партофт ва нӯгҳояшро ба гардани асп печонида баст. Ҳамчунон бо чолокӣ гарданбандашро, ки аз абрешими ҳитой буд, кушода ба даври кулоҳаш печонид ва як нӯги онро ба зери лента гузаронида, нӯги дигарашро ба поин сар дод, — ба ҳамин тариқ ба монандӣ кулоҳхӯди абрешимин чизе ҳосил шуд.

Пеш аз он ки рӯяшро тамоман маҳкам кунад, ӯ боз як маротиба ба сӯи карета баргашт ва бар хилофи чашмдошти худ дид, ки Колҳаун ҳанӯз савори асп мебошад. Марди ношинос карохатеро, ки ғайри ирода ба ин одам дошт, мағлуб сохта, бо исрор гуфт:
— Сэр, хоҳишмандам, охир руст шавед! Набошад пас аз даҳ дақиқа шумо зинда намемонед.

Колҳаун итоат кард: аломатҳои тӯфонӣ сар шуда истода барҷало намоён буданд; бо оҳистагии рӯякӣ аз зин фуромада, ба карета даромад ва худро ба паноҳи пардаҳои маҳкамкарда гирифт.