шунавандагони масту шайдои сеҳри «Шашмақом», ки маҷоли чашмкушоӣ надоштанд, оҳи сард аз ҷони олудаи гард ва дилҳои пурғаму дард бароварда, нидои оҳувоҳашон шунида мешуд, сиришки сӯзон аз дидаҳои чун чашмаи сероб равон мегашт...

Савдои мева ба дурустӣ дар ин шаҳр тез будааст, ё ҷозибаи фурӯшгарӣ дидадаро коргар шуд. Харидорони яклухт мехостанд ҳамаи бори ӯро якбардор бо нархҳои сечанд савдо кунанд. Аммо раиси бозор хоҳиш кард, ки агар вақту фурсаташ танг набошад, саросема нашавад. Ин ҷаннотони худобехабар аз камчинии мева фоида бурда, ба нархи харидаашон арзиши дучанд гаронро зам мекунанду ба харидорон ҷабр мешавад. Раис хоҳони фаровонии бозор буд, аз ин рӯ мехост, ки муштариён бисёр шаванд. Меҳмон хоҳиши одами барояш меҳрубон ва дар ин шаҳри бегона дастгиру пуштибонро албатта риоя мекард. Боз бе ин ҷаннотону яклухтҳарон ҳам кораш ба ривоҷ рафта, савдо пуравҷ буд.

Роҳбари бозор хоҳиши ниҳонии дилашро ҳам пинҳон дошта наметавонист:

— Домулло, сӯҳбатҳои ширину пурҳикмати шумо барои мо ғанимат буда, даргоҳи мо ва ин шаҳри ҳанӯз нообод ба дилатон назада бошад, ҳам сабру тоқат пеша мекунед-дия — гуфт боре мизбон.

— Ҳай-ҳай, ҳаргиз дигар ин суханро ба забон нагиред, тақсир. Маро бо лутфу карам ва меҳмоннавозии бандаю гирифтор кардед, — ҷавоб дод меҳмон.

Ман аз ин хонаи пурнур ба дар менаравам,

Ман аз ин шаҳри муборак ба сафар менаравам!

Раис дар дил орзу дошт ин марди пурнур, доною кордидаро ба кор гирад. Медонист, ки ӯро розӣ карда тавонад, бурд мекунад. Аммо марди мусофир узр пеш овард, ки ӯ амонатдор аст, бояд ҳарчӣ зудтар пули молу хоҷагии ҷамъиятиро ба соҳибаш супорад, сонӣ дар хона корҳои зиёде дар пеш аст. Агар имсол орзую ниятҳояш ҷомаи амал напӯшад, тирамоҳ ё зимистони оянда, агар умр вафо кунад, шояд биёяд.