Сорбони Ҳомид дар худи ҷойи ҳодиса аз шахсони масъули ба ин ҳодиса сарукор дошта, баъзе ҳолатҳои корро муайян намуда, аз ҳамонҷо рост ба шаҳр омад. Соате пеш аз танаффуси нисфирўзӣ ў ба прокуратура рафта, дар бораи марги Ёсуман Набот муфаттиш Фирдавси Ҳакимро огоҳ кард.
– Ман ҳам расмҳои кашидаи он рассоми номиатро тайи ин се соат ба чанд нафар нишон додам.
– Хуш, ягон натиҷае ҳаст?
– То кунун не.
– Ман гуфтам– ку ин симо бароям ниҳоят шинос.
– Пас чаро ба ёд оварда наметавонед, ки ў кист,– ба расмҳои болои миз хобида ишора намуда гуфт Фирдавси Ҳаким.
– Бало пирӣ,– хандида гуфт Сорбони Ҳомид.
– Шояд ин симоро дар дигар ҳолат дида бошед?
– Чӣ хел дар дигар ҳолат?
– Фарз намудем тариқи телевизион ва ё расмашро дар саҳифаҳои рўзномаҳои даврӣ дидаед.
– Намедонам ва аз эҳтимол дур нест, ки ҳамин хел ҳам набошад.
– Рафту агар ҳамин симоро дида бошед ҳам танҳо бо роҳҳое ки ман гуфтам дидаед ва хуб мешуд, ки сари ҳамин масъала андеша мекардед.
– Чӣ шумо гуфтаниед, ки банда ҳамин намоишҳои телевизониро ба ёд оварда, рўзномаҳои ҷориро варақгардон намоям?
– Ман танҳо ақидаамро гуфтам ва онро ба гардани шумо бор карданӣ нестам. Ҳар коре ки карданӣ бошед бо салоҳдиди худатон иҷро намоед.
– Майлаш, ман пешниҳоди шуморо ҳам ба инобат мегирам.
Акнун рухсат диҳед, ки равам.
– Ба куҷо?
– Ба милиса.
– Чӣ илоҷ модоме, ки дилатон ба милиса кашол аст, ман чи ҳам мегуфтам, вале фаромўш накарда гоҳ гоҳ занг занед. Расмҳои овардаатонро низ бо худ бигиред. Дар амони Худо бошед…