– Мумкин ман шишаро бо худ гирам?
– Сари субҳ фаррош худаш омада мегирад, чӣ лозим худро азоб додан, – гӯён бемор пиёларо бардошт. Дар ҳамин асно дар кушода шуду чанд тан вориди ҳуҷраи рақами ҳафти беморхона шуданд.
– Истед! – хитоб намуд нафаре ва бемор таваққуф намуд.
Ҳамшираи шафқат хост пиёларо аз дасти бемор рабояд, вале кадоме сади роҳи ӯ шуд ва оби ҷонбахш дар дасти бемор монд.
– Муҳтарам Азимова шуморо боздошт мекунам.
– Барои чӣ?
– Барои қасд ба ҷони Боҳир Қаюм ё худ ҳамин бемор намудаатон, – гӯён корманди милиса ҳалқаи ялақосиеро ба дасти рости ҳамшираи шафқат тоб дод.
– Ман гуноҳе надорам.
– Муфаттишро ҷеғ занед,– амр намуд Воҳид Камол, ки худ ҳамроҳи Фурӯғи Шариф баъди вориди ҳуҷраи бемор гаштани Соро Азимова аз ҳуҷраи сардухтур ба ошиёнаи сеюми бино баромада буд.
– Ман гуноҳе надорам.
– Духтараки резапайкаре аз ҳуҷраи дигар баромада, вориди ҳуҷраи бемор Боҳир Қаюм гашта, ба тарафи он ҳамшираи шафқат, ки ҳамсину соли худаш буд гуфт:
– Ну воть и допригались.
– Хуш бигӯ кӣ худатро ба ин кор ҷалб намуд, – пурсид Воҳид Камол.
– Ман сухане нахоҳам гуфт, мефаҳмед ман шуморо чашми дидан надорам.
– Ин танҳо бар зарари худи шумост.
Муфаттиш дар иштироки холисон протокол тартиб дода, далелҳои шайъиро гирифт.
Соро Азимова сар ба зер афканда буд. Ӯ ҳатто маҷоли ба тарафи бемор, ба тарафи он марде, ки баҳраш нома оварда буд, нигоҳ кардан намехост.
– Модагург, – ба тарафи ӯ нигариста гуфт бемор.
Духтар ҷавоб надод. Дигар чӣ ҳам мегуфт вай. Вақте ки ӯро аз ҳуҷраи бемор бароварданд Ёсин Сафоро дар сари он мизи пеши дар надид…